On s'y... installe

De hal.




Het keukentje.



Mijn bed.

Bureau-hoek.

Eethoek.

Zotte universiteit (de mijne voor een jaar:)!), oude gebouw.

Apers in Frankrijk!

Aankomst in station Avignon TGV.

Zotte moove voor het nieuwe gebouw van de univ.

Omringd door bagage, wachten op de taxi richting kot.

Arlette in volle actie met de kotpapieren.

Mistral-plezier!

Dag iedereen,

En hier zijn we weer! Nog steeds alive and kicking, nog steeds aan het typen op een klavier dat niet het mijne is, deze keer in een andere internetbar, iets dichter bij huis (om niet te zeggen, om de hoek).

Misschien even een woordje uitleg over mijn woonst? Bajoat.

Alvorens van wal te steken, wijd ik jullie misschien best in even in in 'de zoektocht naar een kot in een geheel onbekende stad'. Over het algemeen genomen, ben ik vrij ongeduldig tijdens zo'n queeste. Ik voel me al vanaf dag 1 opgejaagd door het vastzitten aan een beperkte tijdspanne (al is 7 dagen ruuuiiiim voldoende, zelfs voor een veeleisend persoon), het zoeken dat me snel tegensteekt, het kijken en vergelijken, het twijfelen, het beslissen, het bijstellen van m'n eisen en het beseffen dat niet alle verwachtingen kunnen worden ingelost. In se niets voor mij dus, zo'n kotenzoektocht. In mijn ideale wereld zou ik dan ook een kot vinden op dag 1, in een gebouw vol heel fijne mensen, een ruime kamer hebben met een hoog plafond, hoge ramen, luikjes, een balkonnetje en zonlicht dat binnenvalt op elk uur van de dag en dat dan liefst nog gelegen op één van de meest idyllische plaatsen van de stad. En als het enigszins mogelijk is, tegen een zeer zacht prijsje. Mission impossible dus.

In Sevilla was ik erin geslaagd (mits de hulp van Roomates (nee, dit is geen spellingsfout en ja, het werd geschreven met maar 1 'M'. Rare mannen, die Spanjaarden) om al op dag 3 een kot te vinden dat me enorm aanstond, zij het van het brakkere soort, maar met karakter à volonté. Deze keer was ik dus niet van plan om voor minder te gaan. Al vond ik het nu lastiger. Ik had vrij snel veel telefoonnummers van mensen die een kamer of studio verhuurden, maar veel van hen hadden al een huurder gevonden ofwel vroegen ze een zeer hoge prijs. Want dat is het eerste dat opviel hier in Avignon, de huurprijzen liggen echt wel een pak hoger dan bij ons (voor een studio betaal je snel tussen de 350 en de 450 euro). Op zich lijkt dat dus vrij 'shocking', maar eigenlijk moet je er telkens het bedrag aftrekken dat de staat je terugbetaalt, waardoor de prijzen vrij normaal worden. Daarna was ik er niet echt uit of ik nu een studio van mezelf wou, of een kamer in 'collocation'. Dat laatste is dus een huis of een appartement dat je deelt met anderen. Ik had al enkele studio's gezien die in een geweldig idyllische buurt lagen, maar die serieus prijzig waren, waardoor ik begon te twijfelen. Daarna richtte ik dan mijn pijlen op zo'n kamer in collocation (met de heerlijke kottijd in Sevilla in het achterhoofd), maar daar waren zeer weinig adressen of telefoonnummers van te vinden en als ik er al vond, hadden ze al een roommate aan de haak geslagen...

Op dag 3 begon ik het zoeken al serieus beu te geraken (het is ook en vooral het gevoel van onzekerheid de hele tijd en van niet echt op je gemak de stad kunnen verkennen dat me onrustig maakte) en toen ik dan uiteindelijk een afspraak had met Arlette, had ik besloten dat ik die 'collocation' waarschijnlijk wel op mijn buik mocht schrijven en dat ik voor de studio ging gaan, als die me enigszins aanstond. De buurt (Place Pie) is op zich niet idyllisch te noemen, maar er was wel veel leven en het leek zowat het kloppend hart van de stad, dus op zich leek me dat wel leuk. Bovendien is alles op wandelafstand gelegen, ook de univ. Mooi meegenomen dus. Het gebouw zelf was heel wat anders. Uit de voordeur ontbrak een raam en naast de voordeur is er een studentenbar van het Overpoort-type, Level One genaamd (zegt genoeg, me dunkt). Eenmaal binnen liepen we door een gang met trapjes omhoog. De gang zag er op 't eerste zicht vervallen uit, maar eigenlijk is het het omgekeerde, hij is niet vervallen, maar 'gerenoveerd' en de plaaster hangt gewoon nog slecht uitgesmeerd op de muren en er lag stof en je kent dat wel. Uiteindelijk kwamen we aan mijn deur en toen we de kamer zagen, was ik wel echt verkocht. Het was al de ruimste studio voor het minste geld die we gezien hadden en ik kon wel wennen aan de gedachte om daar een jaar te wonen. Bovendien hingen er veel brievenbussen in de gang, dus zou er wel veel volk zijn. En Arlette bleek een lieve, ietwat verwarde, maar bezorgde kotbazin. En ze trakteerde op Ricard.

En nu, zaterdag 17 september, één dag en twee jaar na het begin van mijn eerste buitenlandse (=Sevilla-) avontuur, heb ik dus mijn nieuwe Avignoneese (?) kot ingericht, waardoor 'k mij er nu wel thuisvoel, maar er zijn zo van die dingen die me uiteindelijk toch tegenvallen: voorlopig nog steeds geen internet en dat zal nog tot volgende week zo zijn (ik moet het zelf regelen), maar vooral: geen buren. Ik ben eens naar boven gaan kijken, maar die appartementen zien daar echt vervallen uit en ik kon er niemand bespeuren. Bij de andere appartementen vooraan in het gebouw, gaf er ook niemand thuis. Alles tesamen heb ik in die 4 dagen dat ik er woon, al 3 mensen gezien (waarvan ene sinds gisteren vrij regelmatig). Dat valt dus wel tegen, want het zorgt er niet voor dat het eenzaamheid-gevoel sneller verschwunden is. Niet dat ik me heel eenzaam voel, want ik heb momenteel genoeg bezigheden en genoeg nieuwe indrukken om daar niet te veel aandacht aan te besteden, maar het gevoel van iets meer volk in de buurt had leuk geweest.

En nu kom ik dus tot de "essentie": je vertrekt naar een land met een heleboel verwachtingen en ook al weet je op voorhand dat niet alles zal lopen zoals je verwacht, moet je die verwachtingen constant bijstellen, soms naar de positieve kant, soms naar de negatieve. En dat is nu juist het spannende van de hele onderneming, nooit weten wat er komt, nooit kunnen voorspellen hoe de dingen zullen uitdraaien en evolueren. En mede daarom heb ik besloten om een jaar in Frankrijk te studeren. Om mezelf een schop onder de kont te geven, nieuwe dingen te ontdekken, tot nieuwe conclusies te komen en vooral niet nu al vastgeroest te raken in mijn alledaagse Belgische leventje. En om niet alles als evident aan te nemen. Voila.

Dus nu woon ik in een kot, waar ik voorlopig een haat-liefde-verhouding tegenover koester. Ik hou van de ruimte, van de geluiden die uit het grauwe steegje onder mijn raam mijn kamer mistralgewijs binnenwaaien, van de hoge ramen, van de luiken die ik 's morgens opengooi en van de elektriciteit en de watervoorziening die werken zoals het hoort, van een muur zonder gaten (dingen die in Sevilla niet evident waren), van de hulp van een vriendelijke en behulpzame kotbazin, van het gemak van een wasserette, internetcafe en supermarkt om de hoek. Maar ik vloek op de lelijke en verlaten staat van het gebouw, op de deur waaruit een glas ontbreekt, op de zatlappen voor de voordeur de vrijdagavond, op de zeldzame en dan nog onverstaanbare buren en op het onbestaande internet. Al vind ik het vrij fascinerend dat een mens erin slaagt zich vrij snel overal thuis te voelen, mits een beetje decoratie, het besef dat je gesteund wordt van buitenaf en de gedachte dat het land in kwestie (Frankrijk in mijn geval dus, voor de goede verstaanders) zich veel kan permitteren alvorens je adoratie vermindert.

En om dit hele verslag te kleuren, enkele foto's. Enkel van de positieve kant. Uiteraard.

En ook enkele foto's van de voorbije Katlijn-tijd. Ze was echt een geweldig goede steun en toeverlaat die allereerste week op Avignoneese (alweer:?) bodem.

Voila, tot hier mijn relaas over koten, verwachtingen en belevenissen. Of hoe een kotqueeste kan leiden tot dieper filosofisch gemijmer.

Veel liefs en hou jullie haaks!

Lies.