On y...découvre la ville et son université

Uitzicht op Avignon vanaf m'n leesplekje op île de Barthelasse.

Uitzicht op le Pont de Bénezet (ook wel bekend als dé pont d'Avignon), wederom vanaf île de Barthelasse.

Het gratis overzetbootje (op de achtergrond de burcht van Villeneuve lez Avignon).

Toen ik dit zag, moest ik spontaan aan ons tante denken:).

En jupla, verslag nummer vier!

Vandaag zondag, terugblikdag op mijn eerste schoolweek. Over de lessen op maandag en donderdag had ik al verteld dacht ik. Dinsdag en woensdag hield ik me vooral bezig met: rondlopen in de stad, de laatste hoofdstukken van het derde Millenium-boek verslinden op de mooiste plekjes van Avignon (zijnde île Barthelasse, het park achter Palais des papes en terrasjes op Place des corps saints, rue des Teinturiers en mijn eigenste Place Pie), een beetje in het rond winkelen, internetten,... Woensdagavond trok ik naar 't terras van L'Empreinte in rue des Teinturiers voor een rondje briefschrijven. Twee drankjes en heel wat inkt later, besloot ik op te kramen, maar dat was (ditmaal letterlijk) buiten de waard gerekend, die me prompt nog een ti-punch van de hand wou doen! Uiteraard werd dit mijnertwege in dank afgenomen. Het was een warme avond, er speelde een ensemble'tje gitaar op de stoep van de aanpalende bar, blijgezinde mensen dronken gezapig een flesje wijn leeg, kortom het kon niet veel idyllischer zijn en ik was waarlijk gelukkig.

Donderdagochtend had ik zoals verteld alweer een boeiende les. Ik weet niet meer precies wat ik in de namiddag heb gedaan, maar 's avonds trok ik naar "Théâtre du centre" (afdeling van oude bekende "Dojo du centre") om er mijn 'probeerles' Afrikaanse dans op te souperen. Daarvoor moest ik alweer een document invullen. Want jeetje, de Fransozen hebben er een aardig bureaucratisch handje van weg om je voor elke scheet die je laat een document te laten invullen, of bepaalde documenten te doen presenteren. Dus ook voor deze les, moest ik officieel verklaren dat ik ze voor die bepaalde cursus op die bepaalde avond van die bepaalde dag in dat bepaalde jaar ging gebruiken. Want als ik de cursus verder wil volgen, zal me dat een aardige duit kosten! Een cursus van een heel jaar kost hier al gauw 300 euro, plus dan nog eens 40 euro kosten om je gewoon nog maar lid te maken. Meer dus dan mijn inschrijvingsgeld op de univ! Maar bon, de probeerles kon ik sowieso wel gratis even meepikken, wat ik ook graag deed. Het bleek echt een zeer leuke les, duidelijk van een professionele danser, in een kleine leuke groep. Ik had er direct een nieuwe 'vriendin' bij, Sonia genaamd. Dus......problematisch, want nu wil ik die les absoluut wel volgen. Het is twee keer per week, dus een fijne boost voor mijn sociale vaardigheden hier en goed voor twee fijne, sociale, ontspannende en bovendien actieve avonden in de week. Ik heb nog eens opgesnord op het net of er geen goedkoperen alternatieven waren, maar alle cursussen kosten hier min.300euro voor een jaar (wat, per les gerekend, eigenlijk niet zooo duur is). Ook de teken-en schilderlessen, die ik anders ook wel graag gevolgd had.

Vrijdag had ik weer les. Voor de eerste keer twee volledig Franse lessen (de vorige lessen werden allemaal (groten)deels in het Spaans gegeven): dispositifs scéniques et panorama du théâtre français. Aangezien dit algemene vakken waren, was de groep ook groter en leerde ik zo een nieuw meisje kennen, dat duidelijk ook alleen was. We deden wat aan small-talk en ik vertelde onder andere dat ik het wel jammer vond dat ik zo weinig les had en zij wist me te zeggen dat je gewoon de meeste van de lessen wel kan volgen, ook als je er niet officieel voor ingeschreven bent. Na de middag was er nog een les die ik eigenlijk wel wou volgen, maar die niet tot mijn lessenpakket behoorde en ik besloot toch eens een kijkje te nemen. Dus trok ik na de eerste twee lessen met Odette (want zo heette deze vriendelijke Parisienne) naar de resto, alwaar ik mijn eerste univmenuutje binnenspeelde. Het moet gezegd: het heeft gesmaakt. Ondertussen kwam ik te weten dat Odette even oud is als mij, nog 6 broers en zussen heeft, in Parijs woonde, maar nu verhuisd was naar een dorp op een uur van Avignon omdat...haar man hier werk had gevonden. Even oud als mij en getrouwd dus. De les na de middag bleek ook wel een toppertje, 't is meer een soort discussie-anderhalfuurtje rond hoe je 'van een tekst beeld kan maken', dus studie van scenario' s en filmfragmenten (het vak heet dan ook "Du texte à l'écran"). Dus ik denk dat ik deze les al zeker gewoon vrijwillig ga blijven volgen. Al zal het niet gemakkelijk worden, want mijn kennis van de (Franse) filmwereld is quasi nihil.

's Avonds besloot ik om eens een rondje te gaan lopen. Dat werd een hele onderneming, want tegen dat ik eindelijk de start voor een deftig rondje bereikt had, waren we alweer een dik half uur verder. Uiteindelijk ben ik een anderhalf uur zoet geweest, maar de voldoening achteraf maakte veel goed.

En dan gisteren en vandaag (tot nu dus) heb ik me beziggehouden met dezelfde activiteiten als dinsdag en woensdag. Straks moet ik nog een vertaling maken tegen de les van morgen en ga ik ook nog naar een film kijken voor een vak van donderdag.

En zo zijn jullie weer helemaal op de hoogte van mijn bezigheden hier. Zoals jullie zien houden die niet zoveel sensationeels in, maar ik ben er volstrekt tevreden mee. Ik weet m'n dagen op een zeer aangename manier te vullen (het bijna-altijd-zonnige-weer doet er ook veel aan natuurlijk), kom ondertussen een beetje 'tot mezelve' en leer beetje bij beetje Avignon en zijn bewoners beter kennen. Wat wil een mens nog meer.

Wat uiteraard niet wil zeggen dat ik niet meer aan jullie denk, integendeel:). Het is een enorme geruststelling dat er thuis heel wat mensen rondlopen die mij liefhebben en die ik liefheb (o jeetje;)) en die me steunen. Dat relativeert de eventuele eenzame momenten hier enorm.

Et voila, à la prochaine!

Veel liefs,

Lies.

On y...a sa domicile

Hoi luitjes!

Ik bedacht net dat ik m'n adres nog niet online gegooid had! ' t Zou jammer zijn om al die brieven en postpakketten die jullie ongetwijfeld al weken hebben klaarliggen niet te laten toekomen uiteindelijk. Ziehier het adres van mijn nieuwe woonst:

Lies Vervaet
25, rue Saint Jean le Vieux
84 000 Avignon
FRANCE

Et voila, daar zijn jullie ook weer van op de hoogte gesteld. Ondertussen verloopt alles hier nog steeds naar wens. Heb gisteren een uitstapje gemaakt naar de overkant van de Rhône om daar mijn boekske verder te gaan lezen en wat te genieten van zon, groen en water (van het geluid en de idee van zijn dichte aanwezigheid dan, 't is niet dat ik heb pootjegebaad, laat staan heb gezwommen). En deze morgen heb ik nog eens les gehad, deze keer was het Histoire des mentalités hispaniques, alweer zeer boeiend.

Veel liefs et à la prochaine,

Lies.

PS. 'k Wou hier nog wat foto's plaatsen, maar de usb-poort van de computer werkt niet mee, dus 't zal voor een andere keer zijn.

On y... va a la fac

Kwestie van schnell und fel te zijn: ziehier alweer het derde (zij het beknopte) verslag!

Ik kom net terug van de univ., alwaar ik mijn eerste lessen gehad heb! Die gingen door in een soort groot klaslokaal (alweder geen mega-aula nondiedomme, de wereld van de aula's is niet voor mij weggelegd, zoveel is duidelijk), aangezien 'onze klas' uit zo'n 15 studenten bestaat. Die waren stuk voor stuk van het vrouwelijke geslacht (duidelijk toch een feminiene wetenschap, de linguïstiek) en zeer vriendelijk.

Bij aankomst was het wel nog even zoeken naar het juiste lokaal, maar dan heb ik een meisje aangesproken in de hal dat me direct de weg wees, me heeft vergezeld tot haar les begon, Jade heette, van Madagascarese origine was en in haar derde jaar ikweetnietmeerwat zat. Daarna begonnen ook mijn lessen. Eerst had ik Introduction à la traduction, vertalen dus. Dat was duidelijk van een hoger niveau dan het Frans-Spaans vertalen in Sevilla. Het was een interessante les, maar in 't vervolg ga'k mijn teksten wel serieus mogen voorbereiden (en de fucking passé simple herhalen), want 't was afzien geblazen. Wel echt een zot goeie training in het afwisselen van beide talen, niet mijn sterkste punt. Daarna hadden we Théâtre (weet de volledige naam niet meer) en in tegenstelling tot wat Valérie graag zou horen waarschijnlijk, ging het hier niet om de praktijk, dan wel om de theorie, oef:)! Ook een zeer interessante les van een zeer chaotische doch alweer vriendelijke prof. Het vak erna, "Analyse de l'image hispanique" (of iets in die aard) werd door dezelfde prof.gegeven en blijkt een soort Spaanse kunstgeschiedenis te zijn. Fijn zo! Voorlopig ben ik dus zeer tevreden met de gekozen master (al heeft hij ook nog wat voeten in de aarde, want 't is wel wat ingewikkeld om uit te zoeken hoe de examens georganiseerd worden, waar de lessen doorgaan en welke vakken ik precies heb), al had ik wel graag wat meer les gehad. Nu beperken mijn lesdagen zich tot maandag, donderdag en vrijdag. Bijster weinig dus. Dus ofwel ga ik kijken of ik er eventueel nog wat vakken kan bijnemen (al zullen dat er niet al te veel kunnen zijn, want zal al genoeg werk hebben om met deze vakken mee te zijn), ofwel schrijf ik me hier in een paar cursussen in ('k ga sowieso wel een cursus Afrikaanse dans volgen denk ik, kwestie van onder de mensen te blijven komen en m'n avonden wat te vullen), ofwel zoek ik hier een jobke.

Voor de rest heb ik ook net een heeeel fijn logeerpartijtje bij de Lokerse vriendinnen achter de rug:)! Zij hadden een villa gehuurd in l'Isle sur la Sorgue, een dorpje op zo'n 20-tal kilometer van Avignon. Zaterdagnamiddag zijn ze me hier in Avignon komen oppikken en zondag heb ik hen de hele dag vergezeld tijdens het luieren aan het zwembad, cava'tjes lurken en vooral relaxen. Er zijn onaangenamer manieren om je weekend door te brengen me dunkt. Zondagavond hebben ze me dan terug in Avignon afgezet en gaven ze me nog als een bende grootmoedertjes eerste klas een zak met restjes heerlijks mee. Ladies, nog eens meer dan bedankt!

Et voila, nu ga ik eten en straks nog eens naar de wasserette. Ook een vree avontuur. Voel me daar waarlijk een personage uit Aanrijding in Moscou, ware het niet op enkele duizenden kilometers van het Genstse Moscou verwijderd. Maar 'k vind het wel leuk, met een boekske zitten wachten in de kleurijke wasserette tot de was gedaan is, die dan oversteken in de droogkas (wegens enkel een provisoire wasdraad op kot ter beschikking), weer een uurtje lezen en dan met een zak versgewassen kleren terug naar kot trekken. Een ware namiddagbezigheid dat wassen, dat wel.

Veel liefs en tot...

Lies.

On s'y... installe

De hal.




Het keukentje.



Mijn bed.

Bureau-hoek.

Eethoek.

Zotte universiteit (de mijne voor een jaar:)!), oude gebouw.

Apers in Frankrijk!

Aankomst in station Avignon TGV.

Zotte moove voor het nieuwe gebouw van de univ.

Omringd door bagage, wachten op de taxi richting kot.

Arlette in volle actie met de kotpapieren.

Mistral-plezier!

Dag iedereen,

En hier zijn we weer! Nog steeds alive and kicking, nog steeds aan het typen op een klavier dat niet het mijne is, deze keer in een andere internetbar, iets dichter bij huis (om niet te zeggen, om de hoek).

Misschien even een woordje uitleg over mijn woonst? Bajoat.

Alvorens van wal te steken, wijd ik jullie misschien best in even in in 'de zoektocht naar een kot in een geheel onbekende stad'. Over het algemeen genomen, ben ik vrij ongeduldig tijdens zo'n queeste. Ik voel me al vanaf dag 1 opgejaagd door het vastzitten aan een beperkte tijdspanne (al is 7 dagen ruuuiiiim voldoende, zelfs voor een veeleisend persoon), het zoeken dat me snel tegensteekt, het kijken en vergelijken, het twijfelen, het beslissen, het bijstellen van m'n eisen en het beseffen dat niet alle verwachtingen kunnen worden ingelost. In se niets voor mij dus, zo'n kotenzoektocht. In mijn ideale wereld zou ik dan ook een kot vinden op dag 1, in een gebouw vol heel fijne mensen, een ruime kamer hebben met een hoog plafond, hoge ramen, luikjes, een balkonnetje en zonlicht dat binnenvalt op elk uur van de dag en dat dan liefst nog gelegen op één van de meest idyllische plaatsen van de stad. En als het enigszins mogelijk is, tegen een zeer zacht prijsje. Mission impossible dus.

In Sevilla was ik erin geslaagd (mits de hulp van Roomates (nee, dit is geen spellingsfout en ja, het werd geschreven met maar 1 'M'. Rare mannen, die Spanjaarden) om al op dag 3 een kot te vinden dat me enorm aanstond, zij het van het brakkere soort, maar met karakter à volonté. Deze keer was ik dus niet van plan om voor minder te gaan. Al vond ik het nu lastiger. Ik had vrij snel veel telefoonnummers van mensen die een kamer of studio verhuurden, maar veel van hen hadden al een huurder gevonden ofwel vroegen ze een zeer hoge prijs. Want dat is het eerste dat opviel hier in Avignon, de huurprijzen liggen echt wel een pak hoger dan bij ons (voor een studio betaal je snel tussen de 350 en de 450 euro). Op zich lijkt dat dus vrij 'shocking', maar eigenlijk moet je er telkens het bedrag aftrekken dat de staat je terugbetaalt, waardoor de prijzen vrij normaal worden. Daarna was ik er niet echt uit of ik nu een studio van mezelf wou, of een kamer in 'collocation'. Dat laatste is dus een huis of een appartement dat je deelt met anderen. Ik had al enkele studio's gezien die in een geweldig idyllische buurt lagen, maar die serieus prijzig waren, waardoor ik begon te twijfelen. Daarna richtte ik dan mijn pijlen op zo'n kamer in collocation (met de heerlijke kottijd in Sevilla in het achterhoofd), maar daar waren zeer weinig adressen of telefoonnummers van te vinden en als ik er al vond, hadden ze al een roommate aan de haak geslagen...

Op dag 3 begon ik het zoeken al serieus beu te geraken (het is ook en vooral het gevoel van onzekerheid de hele tijd en van niet echt op je gemak de stad kunnen verkennen dat me onrustig maakte) en toen ik dan uiteindelijk een afspraak had met Arlette, had ik besloten dat ik die 'collocation' waarschijnlijk wel op mijn buik mocht schrijven en dat ik voor de studio ging gaan, als die me enigszins aanstond. De buurt (Place Pie) is op zich niet idyllisch te noemen, maar er was wel veel leven en het leek zowat het kloppend hart van de stad, dus op zich leek me dat wel leuk. Bovendien is alles op wandelafstand gelegen, ook de univ. Mooi meegenomen dus. Het gebouw zelf was heel wat anders. Uit de voordeur ontbrak een raam en naast de voordeur is er een studentenbar van het Overpoort-type, Level One genaamd (zegt genoeg, me dunkt). Eenmaal binnen liepen we door een gang met trapjes omhoog. De gang zag er op 't eerste zicht vervallen uit, maar eigenlijk is het het omgekeerde, hij is niet vervallen, maar 'gerenoveerd' en de plaaster hangt gewoon nog slecht uitgesmeerd op de muren en er lag stof en je kent dat wel. Uiteindelijk kwamen we aan mijn deur en toen we de kamer zagen, was ik wel echt verkocht. Het was al de ruimste studio voor het minste geld die we gezien hadden en ik kon wel wennen aan de gedachte om daar een jaar te wonen. Bovendien hingen er veel brievenbussen in de gang, dus zou er wel veel volk zijn. En Arlette bleek een lieve, ietwat verwarde, maar bezorgde kotbazin. En ze trakteerde op Ricard.

En nu, zaterdag 17 september, één dag en twee jaar na het begin van mijn eerste buitenlandse (=Sevilla-) avontuur, heb ik dus mijn nieuwe Avignoneese (?) kot ingericht, waardoor 'k mij er nu wel thuisvoel, maar er zijn zo van die dingen die me uiteindelijk toch tegenvallen: voorlopig nog steeds geen internet en dat zal nog tot volgende week zo zijn (ik moet het zelf regelen), maar vooral: geen buren. Ik ben eens naar boven gaan kijken, maar die appartementen zien daar echt vervallen uit en ik kon er niemand bespeuren. Bij de andere appartementen vooraan in het gebouw, gaf er ook niemand thuis. Alles tesamen heb ik in die 4 dagen dat ik er woon, al 3 mensen gezien (waarvan ene sinds gisteren vrij regelmatig). Dat valt dus wel tegen, want het zorgt er niet voor dat het eenzaamheid-gevoel sneller verschwunden is. Niet dat ik me heel eenzaam voel, want ik heb momenteel genoeg bezigheden en genoeg nieuwe indrukken om daar niet te veel aandacht aan te besteden, maar het gevoel van iets meer volk in de buurt had leuk geweest.

En nu kom ik dus tot de "essentie": je vertrekt naar een land met een heleboel verwachtingen en ook al weet je op voorhand dat niet alles zal lopen zoals je verwacht, moet je die verwachtingen constant bijstellen, soms naar de positieve kant, soms naar de negatieve. En dat is nu juist het spannende van de hele onderneming, nooit weten wat er komt, nooit kunnen voorspellen hoe de dingen zullen uitdraaien en evolueren. En mede daarom heb ik besloten om een jaar in Frankrijk te studeren. Om mezelf een schop onder de kont te geven, nieuwe dingen te ontdekken, tot nieuwe conclusies te komen en vooral niet nu al vastgeroest te raken in mijn alledaagse Belgische leventje. En om niet alles als evident aan te nemen. Voila.

Dus nu woon ik in een kot, waar ik voorlopig een haat-liefde-verhouding tegenover koester. Ik hou van de ruimte, van de geluiden die uit het grauwe steegje onder mijn raam mijn kamer mistralgewijs binnenwaaien, van de hoge ramen, van de luiken die ik 's morgens opengooi en van de elektriciteit en de watervoorziening die werken zoals het hoort, van een muur zonder gaten (dingen die in Sevilla niet evident waren), van de hulp van een vriendelijke en behulpzame kotbazin, van het gemak van een wasserette, internetcafe en supermarkt om de hoek. Maar ik vloek op de lelijke en verlaten staat van het gebouw, op de deur waaruit een glas ontbreekt, op de zatlappen voor de voordeur de vrijdagavond, op de zeldzame en dan nog onverstaanbare buren en op het onbestaande internet. Al vind ik het vrij fascinerend dat een mens erin slaagt zich vrij snel overal thuis te voelen, mits een beetje decoratie, het besef dat je gesteund wordt van buitenaf en de gedachte dat het land in kwestie (Frankrijk in mijn geval dus, voor de goede verstaanders) zich veel kan permitteren alvorens je adoratie vermindert.

En om dit hele verslag te kleuren, enkele foto's. Enkel van de positieve kant. Uiteraard.

En ook enkele foto's van de voorbije Katlijn-tijd. Ze was echt een geweldig goede steun en toeverlaat die allereerste week op Avignoneese (alweer:?) bodem.

Voila, tot hier mijn relaas over koten, verwachtingen en belevenissen. Of hoe een kotqueeste kan leiden tot dieper filosofisch gemijmer.

Veel liefs en hou jullie haaks!

Lies.

On y... commence!

Bonjour à tous,

En hier ben ik dan eindelijk met mijn langverwachte eerste Avignon-verslag! Momenteel zit ik in een zeer hippe internetbar waar je tevens ook broodjes kan eten, kopie's kan maken, slaatjes, pizza's en ander lekkers kan bestellen en waar de eigenaars een nieuwe Belg in Avignon al eens wegwijs durven maken in het Franse leven.

Het is in deze bar dat ik enkele dagen geleden (de tweede dag na aankomst) samen met mijn kotbazin Arlette(reteketet) de nodige huurdocumenten overliep en uiteindelijk mijn handtekening pootte onder 'le bail', goed voor jaartje studio in hartje Avignon.

Misschien even een korte flashback, kwestie van het relaas en mijn leven tot nu toe een beetje chronologisch te kunnen volgen.

Woensdag 8 september arriveerden Katlijn en ik rond 18u30 in Avignon, onder een stralende zon, een wolkenloze hemel, vergezeld van een heerlijk briesje. Gezien de omvang van onze (lees: mijn) bagage besloten we al gauw een taxi te nemen richting jeugdherberg "Espace Déclic". Déclic bleek een soort onthaalcentrum te zijn pour les jeunes travailleurs, gaf bijstand aan ouders wiens kinderen waren weggelopen, telde een (sociaal?) restaurant onder zijn gelederen en bood uiteindelijk dus ook onderdak aan reizigers als wij. We kregen een kamer voor 2 personen met een eigen badkamertje die niet van hoogstaand esthetisch inzicht getuigden, maar waar we ons toch 6 nachten lang met plezier te slapen legden.

De eerste twee dagen bestonden voornamelijk uit bezoekjes aan de (gigantische en zeer mooie) univ, rondbellen, studio's, kamers en (prachtige) appartementen bezoeken, zeer lang twijfelen, bellen naar het thuisfront, overleggen, Avignon ontdekken en blijven versteld staan van zijn (of was het 'haar'? Taalpuristen, laat van jullie horen) idyllische schoonheid, bijzonder fijne resto'tjes ontdekken en dan uiteindelijk beslissen om een studio te huren, gelegen in hartje Avignon (aan Place Pie, voor de kenners). Kotbazin Arlette (leeftijd: 60 jaar (gokje), (zonne?)brillenglazen: van het donkere en zeer dikke soort, haartooi: wijdverbrijde grijze coupe, conditie: nihil) trakteerde direct op een drankje op het terras onder het appartement, bedacht dan dat dat misschien toch niet de beste plaats was om een contract te tekenen en reed ons vervolgens in haar minicar naar hoger genoemde internetbar. Daar waren we een hele tijd zoet met kopie's nemen, documenten inscannen, bellen en mailen en na afloop trakteerde Arlette ons nog eens op een frisdrankje.

Zaterdag brachten we onverwachts een bezoekje aan Villeneuve-lez-Avignon, zo'n kilometer of twee van Avignon verwijderd. Oorspronkelijk waren we op zoek naar een rommelmarkt, maar we zagen al gauw in dat die niet bestond, waarna we dan maar een toren beklommen die ons een prachtig uitzicht gaf over Avignon, de Rhône (of Enôhr voor de vrienden) en omstreken. Ook het bezoek aan de burcht van Villeneuve liet ons niet onberoerd. Alweer een zeer mooi uitzicht en het rondje amandelnoten rapen maakte de visite helemaal af. We sloten de dag af in één van de uiterst stemmige en heerlijke (en betaalbare!) restaurants die Avignon rijk is.

Zondag zeedag. Voor een onverwachte (en financieel pijnlijke) 30 euro reed de trein ons naar Marseille, waar we een dagje zon-zee-strand hadden gepland. Jammer genoeg bleek Marseille niet de ideale bestemming voor en dergelijk doel: het strand lag kilometers van het station verwijderd, bleek zeeeeeeeeeer klein en overvol, waardoor we nog een bus moesten nemen naar een verder strand, dat ook niet uitblonk op het vlak van gezelligheid... Desalniettemin werd het toch weer een dag vol jolijt en deed de frisse Middelandse Zee-duik ons duidelijk deugd.

Maandag en dinsdag hielden we ons wat bezig met vanalles: bezoekjes aan de bank en aan de CAF (Caisse d'allocations familiales) om een aanvraag te doen om een deel kotgeld terug te krijgen (Franse (en dus ook blijkbaar Belgische) kotstudenten krijgen door de Franse overheid een deel van hun huurgeld terugbetaald, maar om daar aanspraak op te kunnen maken, moet je eerst een hele bureaucratische weg afleggen. Maar goed, mij hoor je niet klagen, want mijn kotgeld zou daardoor wel maar zo'n 150 euro meer bedragen!), zonnen (het is hier nog steeds heel warm en zonnig), een beetje shoppen, ... Ondanks het zeer zonnige, warme, zomerse weertje, staat er wel dagelijks een strakke wind (de ene dag al iets strakker dan de andere, maar bon, hij is latent aanwezig), de Mistral genaamd (allez bon, ik ga ervanuit dat het de Mistral is:)). Die maakt dat het 's avonds soms wel wat koud kan worden.
Dinsdag (= gisteren)-avond trokken we dan eindelijk richting kot, alwaar Arlette ons alweer trakteerde op terras! Het was er nog een heel boeltje (vooral na onze intrek met 5 valiezen), dus we besloten toch maar weer uit eten te gaan, wat uitmondde in een zeer gezapig avondje punchen à la zèbre.

En vandaag is het woensdag. Katlijn's vertrekdag en mijn eerste kotdag. Het afscheid deed een beetje pijn (het besef hier het komende jaar in sé "alleen" is niet altijd even leuk), maar eens terug op kot nam de zin in ondernemen en vooral in een jaartje fransozen weer serieus de bovenhand en sloeg ik als een gek aan het kuisen. Tegen 16u was de hele handel zo ongeveer onderstebovenbinnenstebuiten gekuist, nam ik een verfrissende douche en trok ik naar het internetcafé, alwaar ik nu mijn eerste verslag zit te typen.

Enige pijnpunt aan mijn kot is momenteel nog dat ik geen internetverbinding heb... Dus ik ga hier direct eens aan mijn nieuwe raadsman aka computerbarman vragen hoe dat hiet zit in Avignon met internet, in de hoop in de toekomst iets sneller iets van me te kunnen laten horen of zelfs eens te skypen, mailen of facebooken!

Voila, bij deze zijn de blog en ik officieel gelanceerd, eerstgenmoemde in de cyberwereld, laatstgenoemde in de wereld der Fransozen, waar de pastis en rum rijkelijk vloeit, er gedanst wordt op een brug (die voor de rest het vermelden niet waard is), de geur van lavendel en andere potpourri de straten vult, waar de zomer nog een zomer is en waar de inwoners uiterst aimable zijn. A la française, quoi.

Met andere woorden, ik heb het hier voorlopig zeer naar mijn zin en voel me eerlijk waar gesteund door jullie om ter liefste telefoongesprekjes, sms'en, facebookmessages en berichten allerhande!

Veel liefs et à bientôt!

Lies.

PS. Foto's volgen later, jullie zullen het nog even moeten stellen met de droge blogversie.