Tadaaaaa!
Ooo, had u het daar even helemaal bij het foute eind! Veronderstellen dat deze blog na een maand leegstand zomaar gesloopt zou worden, is gedurfd. Veronderstellen dat u nu in alle rust deze pagina uit je favorieten zou kunnen verwijderen, nog gewaagder. Veronderstellen dat u dus helemaal nooit meer hoeft terug te komen, absoluut not done.
Al bied ik wel alweder mijn excuses aan. Het is niet proper en een beetje ongehoord om je lezers zo te laten wachten. Vooral niet als je weet dat zij elke dag hunkeren naar een straaltje zon, een graadje meer vanwege Celcius, een sprankje vertier uit verre oorden. Wel aan dan, ga uw gang en laaf u aan dit verse blogverslagje. Dat het moge smaken.
Sinds vorige maand en dus sinds het vorige blogverslag, is er uiteraard alweder heel veel gebeurd. Kort samengevat, komt het zo ongeveer hier op neer:
Midden november: bezoekje aan het thuisfront. Een ietwat bevreemdende ervarging en dit om meerdere redenen (helaaspindakaas, geen zin om heel de psychologisch-filosofisch wervelwind die dit bezoekje in mij ontketende hier uit de doeken te doen), maar vooral een fijn weerzien. Met de altijd geïnteresseerde steun-en-toeverlatende oudertjes. Met de sehr tolle gebroeder en gezuster. Met de medestudentikozen, en dat bunch'je heerlijke vriendinnen dat eruit is voortgevloeid. Met de leukste kat uit het kattendom en veel verder (op één rosse na;-)). Met die olijke tante en dat jarige neefje. Met de liefste en enthousiast'ste grootjes die een mens zich kan wensen. En uiteindelijk met de tgv. Die bracht me een volle dag België en een diploma Master in het Tolken later namelijk snel weer naar Avignon.
En sindsdien ontplooit er zich hier een activiteit met een ware koortsachtigheid nog maar zelden meegemaakt hier in Avignon: univ.werk tot een iet of wat goed einde proberen te brengen. Zoals waarschijnlijk al eerder gezegd, vallen de examens hier namelijk voor de kerstvakantie, wat zoveel wil zeggen als: deze vrijdag en volgende week (de vakantie's vallen hier allemaal een week vroeger). De lessen gaan echter lustig door. Niet dat ik er veel heb. Maar een mens moet over iets kunnen klagen. Er wordt hier dus geblokt, dames en heren. Een ware verrassing, maar het moet gezegd, een uitdaging eveneens. Tot wat voor een einde die precies zal gebracht worden, verneemt u ongetwijfeld later in deze soapstory. Geduld. Als trouwe thuiskijker weet u namelijk als geen ander dat een cliffhanger zijn naam waardig altijd gevolgd wordt met een dubbelaflevering. U weze dus gewaarschuwd voor het volgende blogverslag. Bespreek misschien nu al uw verlof.
Want ik ga het hier alweer bij houden, en het zal weer voor een tijdje gedaan zijn. Want zoals eerder vermeld, gaat al de intellectuele capaciteit van ondergetekende voor de moment naar les partiels en hun voorbereidingen. De emotionele capaciteit is dan weer voorbehouden voor die ene, Creoolse, nooit geziene doch veel over gehoorde, vrijwel anonieme Fransman, die in uw hoofd onwaarschijnlijk al mythische proporties heeft aangenomen en die over twee weken zijn schepen voor vijf weken achter zich verbrandt, op naar de vrijheid en zwoele zomer van La Réunion. En gelijk heeft hij.
En wij, mijn dierbare publiek, wij zien elkander gauw. En ondertussen houdt Simonneke u wel zoet. Of Frank.
Je vous embrasse,
Lies.
PS. En jaaaaa, ik weet het. Dat december een nieuwe blogmaand is en dat ik dus een nieuwe titelstructuur dien te gebruiken. Ik heb echter beslist om het nog even met die van november te rooien, aangezien diens roem maar van zeer korte duur was. Ere wie ere toekomt.
Ooo, had u het daar even helemaal bij het foute eind! Veronderstellen dat deze blog na een maand leegstand zomaar gesloopt zou worden, is gedurfd. Veronderstellen dat u nu in alle rust deze pagina uit je favorieten zou kunnen verwijderen, nog gewaagder. Veronderstellen dat u dus helemaal nooit meer hoeft terug te komen, absoluut not done.
Al bied ik wel alweder mijn excuses aan. Het is niet proper en een beetje ongehoord om je lezers zo te laten wachten. Vooral niet als je weet dat zij elke dag hunkeren naar een straaltje zon, een graadje meer vanwege Celcius, een sprankje vertier uit verre oorden. Wel aan dan, ga uw gang en laaf u aan dit verse blogverslagje. Dat het moge smaken.
Sinds vorige maand en dus sinds het vorige blogverslag, is er uiteraard alweder heel veel gebeurd. Kort samengevat, komt het zo ongeveer hier op neer:
Midden november: bezoekje aan het thuisfront. Een ietwat bevreemdende ervarging en dit om meerdere redenen (helaaspindakaas, geen zin om heel de psychologisch-filosofisch wervelwind die dit bezoekje in mij ontketende hier uit de doeken te doen), maar vooral een fijn weerzien. Met de altijd geïnteresseerde steun-en-toeverlatende oudertjes. Met de sehr tolle gebroeder en gezuster. Met de medestudentikozen, en dat bunch'je heerlijke vriendinnen dat eruit is voortgevloeid. Met de leukste kat uit het kattendom en veel verder (op één rosse na;-)). Met die olijke tante en dat jarige neefje. Met de liefste en enthousiast'ste grootjes die een mens zich kan wensen. En uiteindelijk met de tgv. Die bracht me een volle dag België en een diploma Master in het Tolken later namelijk snel weer naar Avignon.
En sindsdien ontplooit er zich hier een activiteit met een ware koortsachtigheid nog maar zelden meegemaakt hier in Avignon: univ.werk tot een iet of wat goed einde proberen te brengen. Zoals waarschijnlijk al eerder gezegd, vallen de examens hier namelijk voor de kerstvakantie, wat zoveel wil zeggen als: deze vrijdag en volgende week (de vakantie's vallen hier allemaal een week vroeger). De lessen gaan echter lustig door. Niet dat ik er veel heb. Maar een mens moet over iets kunnen klagen. Er wordt hier dus geblokt, dames en heren. Een ware verrassing, maar het moet gezegd, een uitdaging eveneens. Tot wat voor een einde die precies zal gebracht worden, verneemt u ongetwijfeld later in deze soapstory. Geduld. Als trouwe thuiskijker weet u namelijk als geen ander dat een cliffhanger zijn naam waardig altijd gevolgd wordt met een dubbelaflevering. U weze dus gewaarschuwd voor het volgende blogverslag. Bespreek misschien nu al uw verlof.
Want ik ga het hier alweer bij houden, en het zal weer voor een tijdje gedaan zijn. Want zoals eerder vermeld, gaat al de intellectuele capaciteit van ondergetekende voor de moment naar les partiels en hun voorbereidingen. De emotionele capaciteit is dan weer voorbehouden voor die ene, Creoolse, nooit geziene doch veel over gehoorde, vrijwel anonieme Fransman, die in uw hoofd onwaarschijnlijk al mythische proporties heeft aangenomen en die over twee weken zijn schepen voor vijf weken achter zich verbrandt, op naar de vrijheid en zwoele zomer van La Réunion. En gelijk heeft hij.
En wij, mijn dierbare publiek, wij zien elkander gauw. En ondertussen houdt Simonneke u wel zoet. Of Frank.
Je vous embrasse,
Lies.
PS. En jaaaaa, ik weet het. Dat december een nieuwe blogmaand is en dat ik dus een nieuwe titelstructuur dien te gebruiken. Ik heb echter beslist om het nog even met die van november te rooien, aangezien diens roem maar van zeer korte duur was. Ere wie ere toekomt.
