Of over twee maand en een half (kwestie van de afsluitgroet van vorig verslag een beetje te updaten)...
Mijn welgemeende excuses voor het uitblijven van menig Avignonees leesvertier de voorbije twee maanden, maar om verscheidene redenen ontging me efkes zo'n 80 dagen lang het plezier, de goesting, de fut, of ontbrak het me vaak gewoon aan tijd om een nieuw blogverslag neer te typen. Maar héé hoo! Niet getreurd, u ziet, ik blijf trouw op post, u moet soms enkel wat geduld aan de dag leggen.
Omdat ik jullie toch geen twee maanden avontuur-in-Avignon wil ontzeggen, probeer ik alsnog een kleine bloemlezing te geven van de meest "memorabele" momenten uit april, mei en begin juni. Ik kan jullie echter niet beloven dat ik chronologisch tewerk zal gaan... Dus welkom op mijn gedachtenstroomboot. Wie stroomboot zegt, zegt stoomboot, boot en uiteindelijk: navette!
Want dé spannendste gebeurtenis die ook een heuse invloed zou hebben op het verdere verloop van mijn verblijf hier in de pausenstad, is de matrozenjobaanbieding! Half april nam ik nog maar eens het gratis overzetbootje naar Barthelasse (trouwe partner sinds mijn aankomst hier in Avignon voor zon-en leesuitjes op het gras dat sowieso groener is aan de overkant van Avignon), toen plots de kapitein en het matrozenmeisje op me afstapten met de vraag of ik het niet zag zitten om te vakantiejobben op de boot. Overrompeld door die plotse jobaanbieding beloofde ik er nog eens over na te denken, maar na een kort gesprek en opsomming der pluspunten met vriend Pierre-Alain (en na diens overdreven enthousiaste reactie) besloot ik toe te zeggen.
En zo komt het dus dat ik nu al een tijdje de matroos uithang op la navette fluviale de la ville d'Avignon. Wat me heel goed uitkomt, want zo verdien ik wat geld en maak ik mezelf toch een béétje nuttig (heb namelijk al gedaan met de examens sinds 12 mei...). Bovendien is het eens een leuke andere manier om in Avignon te zijn, een andere manier van Avignonees leven. Niet dat het zoveel veranderingen met zich meebrengt, maar toch. Ik ben niet meer puur de student die de leegganger uithangt, maar ik 'moet naar 't werk' nu. En ik sta ook eens aan de andere kant van de toeristische sector!
La navette aan de oever van Barthelasse
Op de navette: toeristen, de kapitein en de matroos (niet ik hier)
Vrouw achter 't roer!
Mijn job is overigens zeeeer monotoon (passagiers tellen, poortje voor hen opendoen, poortje achter hen dicht doen, boot 'afmeren' of 'aanmeren' en that's it), maar ik heb er wel al meerdere monotone jobs opzitten in mijn vakantiejobcarrière en ik kan jullie verzekeren, het is geen vergelijk. De omgeving maakt alles goed: continu zicht op le pont d'Avignon, de zon zien opgaan en ondergaan op de Mont Ventoux, aan de ene kant het ommuurde Avignon, aan de andere kant de groene oevers van Barthelasse, vertier op de Rhône en bovendien met het uur kleurtje opdoen ipv bleker te worden door vermoeidheid en binnenzitterij, vrienden kunnen transporteren, sneukelen à volonté tijdens de werkuren, eerlijk, het kan slechter:).
Nadeel is echter dat ik verplicht ben een zwarte lange broek te dragen (ja, ook bij 35°C en meer, zoals half mei het geval was, bovendien bent u ongeveer allen wel zowat op de hoogte van mijn aversie jegens broeken...), een wit hemd (en niet een mooi blouse'ken, neenee, eerder een 'buschauffeurvrouwhemd'), zwarte ballerina's en last but not least: een zwemvest... Dat laatste houdt trouwens nog risico's in, want op het eerste zicht lijkt dat een stupide simpele zwemvest, maar niets is minder waar: bij aanraking met het water 'ontploft' het ding en krijg je het van je leven niet meer 'ontzweld', dus bij eventuele tewatervalling zal ik mijn lot moeten overlaten aan de mastodont van een gele airbag en moeten go'en with the flow want 't schijnt is zwemmen dan wel het laatste wat je kan doen. En ondertussen ben ik er ook van overtuigd, want onlangs viel een kajakker met hetzelfde soort 'gilet de sauvetage' in het water en ik vrees dat die jongen nog steeds moet bekomen van de schrik: dat spel had zich dus gigantisch opgeblazen, waardoor hij zowat stikte in de gele massa lucht en caoutchouc, helemaal flipte, ver een attackske zette en hij met man en macht tot bedaren moest worden gebracht en later dan uit het water -letterlijk- moest worden gevist. Want opblazen is één ding, het terug tot zijn normale omvang reduceren, een ander. Bovendien is het gevoelig aan álle water, dus als het efkes te hard regent, riskeert het me nog te 'redden' op het droge ook... Also vorsicht mit die zwemveste!
Voor de rest is het vooral ook 'rigolo' om Vlamingen en Nederlanders in het Frans te helpen met toeristische info, om ze dan achteraf uit te zwaaien met "salu en 't amusement!"... Ongelooflijk ook hoezeer mensen denken dat in een ander land niemand hun taal verstaat en ze er dan maar op los roddelen (en jaja, ik geef het toe, ik maak mij daar zelf ook schuldig aan) en dan verschieten als ik hen aanspreek in het Nederlands. U ziet, leute en plezier verzekert op la navette! Soms is het ook ver een toeristische dienst, waardoor ik al wel eens een woordje Spaans en Engels moet placeren. Goed voor de talen, maar vrij chaotisch voor het hoofdje.
Over toeristische info gesproken, ander heuglijk feit (u ziet, een waar domino-effect aan anekdote's) is dat ik onlangs, dankzij deze blog nog wel, een mail kreeg van een redactrice van GRANDE (u weet wel, het toeristische magazine) met de vraag of ik wou meewerken aan een stukje over Avignon in het juni-nummer. Een aanbod waar ik maar al te graag op inging! Dus eind juni allen naar 't Winkeltje (of soortgenoten elders ten velde in het Vlaamse binnenland... U mag ook zoeken "in de Walen", maar u zal net iets minder prijs hebben vrees ik...Dus Givry-ers onder ons, het is voor het vertrek dat het zal moeten gebeuren) om de laatste nieuwe GRANDE te bemachtigen!
En ik zou het ver vergeten, maar uiteraard heeft ook plaatsgevonden waar ik vorig verslag mee afsloot: het bezoek der ouders begin april! Dat was zeer leutig, ontspannend en deugddoend. De terrassen werden lustig verkend, alsook de restootjes, er werd gepicknickt op Barthelasse, de wijn werd geproefd, goedgekeurd en vooral gretig geconsumeerd tot de laatste druppel en ook Marseille kent dankzij Boris geen geheimen meer voor el papa y la mama! Boris had ons namelijk mee uit genomen naar deze zuiderse badstad om eerst te ontbijten en een toertje te doen door het centrum, daarna ons te laten overweldigen door het uitizcht aan de Bonne Mère en uiteindelijk te picknicken in -oude bekende- de Calanques de Sormiou! Bovendien stegen de temperaturen die periode tot de 30 graden, waardoor het één van de eerste hete zomerdagen werden. 's Avonds dan nog een heerlijk maal verorberd bij (en in elkaar gebokst door) Boris. Een heel leuk bezoek, waarvoor nogmaals dank, mis queridos padres!
Apero aan de afgrond, gewaagd!
Pootjebaden
Deze keer een authentieke, zelfgemaakte, echte foto van de fantastische Calanques de Sormiou! (vergelijk met het verslag van november ergens)
Ontbijt in Marseille-city
Terraske zetten
Picknick op Barthelasse
Ontbijt op de hotelkamer, zijnde mijn kot
O ja en ik zou het nog ver vergeten, na dat bezoek was het wel degelijk blok-en examentijd! Over het algemeen heb ik het gevoel dat het wel snor zat, maar het examen van vertalen was één grote hel (als ik in de - op 20 kon hebben, ik had het, daar ben ik wel zeker van), zo moeilijk dat het gewoon een mop werd... Ook voor de rasechte Fransozen overigens. Wat dus al een beeld geeft over de graad van afzien voor mij... Maar goed, was te verwachten. Het valt dus enorm af te wachten of ik in totaal erdoor ga zijn op mijn jaar, één van de voorwaarden om aan het tweede masterjaar te kunnen beginnen. En herexamens bestaan hier niet. Dus volgende week zal k weten of het nog een jaartje Avignon wordt, of eerder back to Belgium (die laatste gedachte alleen al doet mee een beetje flippen, maar goed, we shall see)...
Wat niet wil zeggen dat ik jullie niet mis he! Integendeel. Ik denk dat iedereen nu ondertussen al wel op de hoogte is van het feit dat het gedaan is tussen Boris en mij (kwestie van het even zwart op wit te vermelden...) en ik kan jullie verzekeren, dat deed me nog maar eens beseffen hoezeer ik jullie mis en hoeveel jullie voor me betekenen (o ja, misschien even waarschuwen: we zijn in het melig-emotioneel deel van het blogverslag beland;)). Wat had ik er veel voor over gehad om bij jullie te zijn! Maar tegelijkertijd ben ik hier ongelooflijk graag. Ik heb het gevoel hier het leven te leiden dat ik wil, mijn eigen leven, dat ik mijn eigen weg ben gegaan en tja, dan zijn tegenslagen onvermijdelijk. Dat zijn ze trouwens altijd denk ik. En het is nu ook niet dat ik enkel aan jullie denk als ik in een moeilijker momentje beland ben, maar het is wel dan dat ik jullie het meeste 'nodig' heb:). En daar verschiet ik zelf van eigenlijk. Jaja, ik leer mezelf hier nog steeds kennen;). Maar nu ondertussen ben ik heel blij dat ik gebleven ben. Ook al mis ik jullie nog steeds. Maar dat is al zo sinds ik vertrok in september, dus heel nieuw is dat uiteindelijk ook niet meer:). Ik heb mensen beter leren kennen, vriendschappen ontdekt waarvan ik niet dacht dat ze zo intens waren of konden zijn en terug mijn eigen leventje wat ingericht (mét job deze keer;)). En het deed enorm deugd te merken dat ik nooit alleen ben, al ben ik het fysiek misschien, ik weet dat ik op jullie kan rekenen thuis en ook hier werd ik heel aangenaam verrast door heel fijne vriendschappen. Et voila, amen.
Ondertussen heb ik ook mijn bikini ingewijd voor de nieuwe zomer in de Middelandse zee, tijdens een zee-uistap met Marion in Montpellier, zeer leutig! Ook de nieuwe Pirates of the Carribean (aka Pirates des Caraïbes...) moest eraan geloven op een regenachtige mei-namiddag. En beetje bij beetje worden de feestjes hier op gang gedraaid, in afwachting van de grote uitbarsting in juli tijdens het festival! Zo al enkele exotische en heel leuke avonden meegemaakt tijdens het Bal des Teinturiers (stel je je een typisch Frans dorpsfeest à la de eindscène in "Chocolat" voor, maar dan "in 't stad"), waar de wijn rijkelijk vloeide, een groepje plaatselijke onnozelaars de muziekscène verblijdde en de avond besloten werd al dansend in een appartement in Avignon van een total stranger (voor mij dan toch, geen idee bij wie het was, maar het was er leuk in alle geval) en op de 'koer' van het café-theater La tache d'encre. Ook de uitjes in onze vaste stekken "La cave des pas sages" en "PubZ" blijven top.
Et voila, dat zal het zowat wezen denk ik... Ik ben ongetwijfeld nog duizendenééndingen vergeten vermelden, maar die horen jullie dan later druppelsgewijs wel. Ik ga niets beloven voor het volgende verslag, want zoals u allen al wel doorheeft, hou ik me er toch niet aan, maar wie weet doe ik er wel eentje cadeau ter traktatie voor mijn verjaardag (sorry, ik kon het niet laten:)...)!
Hou jullie haaks. En de wind van achter!
Heel veel liefs,
Lies.
PS. Voor de geïnteresseerden: ik blijf dus tot eind augustus hier in Avignon. In september kom ik dan naar huis, ofwel gewoon op bezoek (oa. om het ongetwijfeld fantastische Vervaet's-familieweekend bij te wonen:)), ofwel 'voorgoed' (brrr).
