En toen was het alweer genieten geblazen

En jupla, hier zijn we weer! Heb zo de indruk dat m'n "zondag blogdag" verschoven is naar de maandag... Maandag blogdag klinkt net iets minder poëtisch, maar blijkt net dat ietsje praktischer. Misschien doe ik er zelfs nog beter aan gewoon geen enkele dag tot blogdag te bombarderen en jullie gewoon te verrassen wanneer het mij uitkomt, ha!

Vorige week was er alweer één van kortere duur dankzij de feestdag (waar een oorlog al niet goed voor is...) en mondde dus uit in een heerlijk verlengd weekend (al maakten we niet de brug op de univ en had ik vrijdag wel degelijk les).

De eerste helft van de week sla ik even over wegens alledaags en...doordeweeks, en ik maak direct een sprongetje voorwaarts richting donderdag, feestdag dus (ha, we schieten op in 't verslag van deze week!). Aangezien de zondvloed (nog) niet tot in Zuid-Frankrijk is geraakt en de eerder nazomerse temperaturen hier hoogtij vierden, besloten Boris en ik om er nog eens op uit te trekken en ruiger Frans gebied te ontdekken. Met de stapschoenen, sporty outfit, njummie picknick en flessen water in de aanslag, reden we richting Aix-en-Provence, op naar le mont Sainte-Victoire. Tegen een uur of 10 begonnen we aan de beklimming en enkele minuten later hadden we onze jassen en truien al uitgespeeld, kwestie van de steile beklimming en de felle zon de baas te blijven. Halfweg de route konden we kiezen tussen een gemakkelijke en moeilijke passage en na enig twijfelen, kozen we, dapper als we zijn, het moeilijke parcours. Het was inderdaad niet simpel en er kwam heus klauter-en klimwerk aan te pas, maar uiteindelijk wel doenbaar. Onderweg hadden we al prachtige uitzichten, maar eenmaal de top (en het Croix de Provence) bereikt, gaven we onze ogen te kost: we hadden zicht op de zee, op Aix-en-Provence, op een mini-stukje Marseille, op de Ventoux (die andere mont) en op de besneeuwde Alpen in volle glorie! Helemaal boven woei de wind echter ook strakjes en hadden we moeite om niet ter plekke vast te vriezen (al is 945m nu ook weer geen duizelingwekkende hoogte). Na 10 minuten hielden we het er dus snel voor bekeken en begonnen we aan de afdaling. Onderweg hielden we een heerlijke picknick à la baguette, fromage de chèvre et de brébis, vers in het rond geplukte tijm en rozemarijn, een half litertje rode wijn, tomaten en appels als dessert en dit in volle zon! Al moesten we het na een half uurtje alweer opgeven wegens dode vingers en onderkoeling op komst. Beneden was het echter nog steeds vrij warm en na onze uiteindelijk 4-uur durende tocht, vleiden we ons neer op een zonovergoten terrasje in centrum Aix. We liepen nog even door het centrum en daarna trokken we weer huiswaarts.

Picknick à la provençale

Uitzicht 1

De top aka la Croix de Provence

Boris en zijn erf

Euh mensch...

Nog een spannend feitje is dat ik het stuur heb overgenomen op de terugweg en uiteindelijk helemaal naar en in Avignon ben gereden. Behoorlijk gewaagd vond ik zelf, want rijden in een auto van een ander in een vreemd land en dat na 2 maanden te hebben 'stilgelegen' was toch weer een nieuwe belevenis, al ging het nog vrij goed, al zeg ik het zelf.

Vrijdag had ik dus les en deed ik niets speciaals. Zaterdag daarentegen besloten we om van de laatste nazomerdag te profiteren en het strand op te zoeken. Onderweg stopten we in Uzès, een groot dorp/kleine stad, helemaal in Provence-style en zeer bekoorlijk! We slenterden er even over de markt (die volgens sommige bronnen de tweede beste van Frankrijk zou zijn), proefden kaas, honing en gebak en reden toen verder naar het strand van Montpellier. Daar streken we neer voor enkele uurtjes en genoten we van de laatste zomerwarmte (deze keer was de zee toch net iets te koud om een duikske te wagen... Al was het wel warm genoeg om je in bikini op het strand te wagen). Uitgehongerd belandden we daarna in het centrum van Montpellier, waar we een panini binnenspeelden en de stad verkenden. En ik moet zeggen dat het me aanstond, ik denk dat Montpellier toch wel bovenaan mijn favo-Provençaalse-steden-lijstje preikt! Het is een grote stad, er valt veel te beleven (zaterdag was er een soort "straatkunstfestival" aan de gang), veel volk, en toch heeft het al zijn pittoreske charme mooi weten te bewaren. Op de terugweg naar huis heb ik het stuur weer overgenomen, maar dat bleek deze keer bij nader inzien toch niet zo'n goed idee, want ik maakte de ene fout na de andere tegen het einde leek het alsof ik nog nooit achter het stuur had gezeten... Maar goed, oefening baart kunst beweren ze (wel zielig na 4 jaar rijbewijs)...

Zaterdagavond was er eindelijk nog eens iets te doen in de Délirium Tzigane (u weet wel, die bar waar ik enkele blogverslagen geleden met een klein hartje heen trok en helemaal door de dolle van terugkwam) en dus spraken we er af met hetzelfde legertje vrienden als vorige maand (maar die we uiteraard ondertussen nog wel hadden gezien, zou een beetje triest zijn anders). Het werd alweer een heel gezellige, sfeervolle avond, vol gedans en ge-amour-en-cage-drink en tegen 3u trokken we moe maar zeer voldaan huiswaarts. Ik moet wel eerlijk bekennen dat het eeuwen geleden is dat ik nog eens Charlatan-gewijs tot in de vroege uurtjes het gat van m'n lijf heb gedanst, dus liefste FSd'ertjes (Valérie, ik reken jou daar ook bij, voor alle duidelijkheid), hou jullie vast aan de takken van de bomen voor volgende week dinsdagavond (al valt er die avond waarschijnlijk geen ene reet te beleven in Gent-city;-))!

Want de tijd vliegt hier voorbij, dames en heren, volgende week ben ik alweer voor 3 dagen in België! Ik excuseer me al op voorhand voor de afwijzing van ongetwijfeld zeer fijne afspreek-uitnodigingskes, maar ik vertoef maar één volle dag in Belgenland, dus ik vrees dat er van veel afspreken geen sprake zal zijn... Een kleine maand later ben ik er echter alweer en dan voor 12 dagen, dus wees gerust, u zal mijn aanwezigheid al snel weer beu zijn;-).

Hopelijk hebben jullie daar in België trouwens allemaal het hoofdje letterlijk boven water kunnen houden?! Als ik de beelden van deredactie.be mag geloven heeft het daar niet veel gescheeld of Noé (of was het Noa?) had zijn ark mogen bovenhalen en het einde der Belgenrijk mogen aakondigen (al moet hij dat wie weet politiekgewijs alsnog doen... en al weet ik niet meer zo heel goed of Noé wel degelijk het einde van een rijk aankondigt, als hij daar met zijn beesten op zijn boot kruipt, waarschijnlijk niet...interesseert ook geen moer uiteindelijk en voegt absoluut niets toe aan de eventuele boeiendheid van mijn blogverhaal, integendeel...). Bon, ik hoop dus dat het jullie daar nog steeds goed vergaat. Dat er een beetje Franse zon van m'n blog moge afslaan op de Belgische atmosfeer en op jullie gemoed, gesteld dat dat nodig zou zijn (en voor de rest koester ik bitter weinig ambities voor de moment, ik ga volledig akkoord met de lopende gang van zaken hier).

Voila, mijn excuses voor het beperkte foto-aanbod, maar ik moet eerlijk toegeven dat de goesting om mijn fototoestel boven te halen me vaak ontbreekt (en ik vergeet het ook gewoon de helft van de tijd)... Ik probeer er verandering in te brengen!

Vous me manquez tous, je vous embrasse,

Lies.

En toen was het roadtriptijd...

Aaaah mes blog-adeptes!

Hier nog eens een blogverslag made in France, u heeft er weer even op mogen wachten, maar uw geduld zal beloond worden (aan zelfvertrouwen nog steeds geen gebrek, zoals u ziet). On y va!

Ik heb alweer geen flauw idee waar ik precies moet beginnen, maar ik beslis hier en nu dat het met het weekend wordt vóór de aankomst van m'n laatste bezoekers van dit semester.

De aandachtige lezer en de nieuwsgierige aagjes onder jullie hadden ondertussen al wel door dat Boris net iets meer is geworden dan een gewoon kameraadje en dat ik mijn tijd nogal graag met hem weet te spenderen de laatste weken... Zo ook dat laatste weekend van oktober. We hadden zo halvelings gepland om het weekend à la balade door te brengen in Marseille, maar het trieste weertje en een blaasontstekingske mijnertwege staken daar een stokje voor. We besloten dan maar om mijn blaas niet te veel op de proef te stellen en er een rustig (lees: toilet-binnen-handbereik) dagje van te maken. We ontbeten met een koffie (voor hem)/chocomelk (voor haar. Er zijn zo van die zekerheden in het leven) en croissants op de overdekte markt Les Halles (tevens een parking van 4 verdiepingen) hier op Place Pie. Daarna trokken we toch maar de auto in en deden we een beetje aan Côtes-du-Rhône-sightseeing met een halte in Chateauneuf-des-papes. Daar haalden we een frisse neus in het dorp en omliggende wijngaarden, totdat het begon te druppelen en we terug de warmte van de Dacia opzochten. Op de terugweg deden we nog een zeer lokaal bartje aan, alwaar de gehele schare mannelijke dorpelingen zich had verzameld om pastiskes achterover te slaan en sigaretjes te paffen tegen de sterren op. Toen de ruiten begonnen aan te slaan van het hoge gehalte testosteron, vonden we het welletjes geweest en reden we grijnzend en grinnikend en moe maar zeer voldaan Avignon binnen (al kan dat eerste ook aan de wijn(azijn) gelegen hebben). Daar hielden we een late lunch bij Boris en trokken we erna nog even Fnac-en andere winkels-waarts. 's Avonds haalden we heerlijk Indisch af van een kraampje aan de rand van Avignon en we sloten de dag af met de laatavondfilm "The American" in Utopia. Een triller van het rustigere doch daarom niet minder spannende soort. En een esthetisch pareltje (of toch bijna).

Zondag uitgeslapen en tegen 17u kwamen dan eindelijk m'n liefste geschwester en geneefter hier gezwind Avignon binnengestoken! Het was een zeer fijn weerzien en het hele bezoek was waarlijk de max, maar ik wil jullie een uitgebreid verslag besparen (mede omdat de helft onder jullie dat verslag waarschijnlijk al kotsebeu is gehoord). Ik hou het bij een kleine opsomming der indrukken van een weekje AnsStefSimonTim:

- Avignonbezoek in de regen, vergezeld van buurvrouw Anaïs en haar fototoestel

- zonovergoten roadtrip naar de Camargue met een tussenstop in (het amfitheater van) Arles

- stieren-nadoenerij in het amfitheater, slappe lach als gevolg

- duizenden foto's, al dan niet dubbeltjes

- roze en groene flamingo-speurtocht

- apero en picnic op een golfbreker in de Méditerrannée, extreme slappe lach en rondje telefoneren naar de mepe's als gevolg

- paardensafari in de Camargue in de volle zon, zonder jas noch trui, bijna in t-shirt

- Simon's gitaargepingel

- sociaal gebeuren in het Frans, heerlijk diner en spontane dansuitspatting at Boris', battle Belgische-Franse muziek op YouTube

- dagje lesvolgen/studieren (ik) versus bezoek Ventoux/wijnboeren (bezoekers)

- veesten à volonté

- rigoler in het kwadraat, pijn in de lachspieren tot de vierde

Et voila, een meer dan geslaagde bezoekweek dus! Simon, Tim, Stef en Ans: nogmaals merci!

Feestmaal ten huize Boris.

Alle hens aan dek op de pier van Saintes-Maries de la Mer.

Welkomstetentje op zijn Corsicaans.

Nadat deze wervelwind weer huiswaarts was getrokken, hield ik mijn (ondertussen traditioneel geworden) rondje "plooien gladstrijken" en "op de positieven komen", wat zoveel betekent als: het kot hier ondersteboven kuisen, twee gigantische machine's was insteken, de boel daarna ook drogen en de niet gedroogde stukken zo goed en zo kwaad mogelijk proberen uithangen op mijn geïmproviseerde wasdraden, koelkast uitmesten en aanvullen, schoolwerk op orde zetten, tot rust komen, herbeleven,...

's Avonds trok ik Boris-waarts en zaterdagochtend besloten we na veel getwijfel mijnertwege (ik had maandag namelijk twee examentaken in te dienen die nog verre van af waren) te genieten van de laatste dag nazomerweer en reden we alsnog richting Marseille. Daar ontbeten we op z'n Turks (of was het Marokkaans, geen idee eigenlijk), liet Boris me zijn lievelingsplekjes in het centrum van de stad zien (ik blijf erbij dat het een vuile stad is (wat volgens Boris net de charme is), maar ondertussen zijn Marseille's multiculturele troeven, zijn (of haar) mediterraanse flair en zijn bruisend cultureel leven er toch in geslaagd me te verleiden en moet ik toegeven dat ik de stad zwaar onderschat had (Kats, als we ooit nog eens samen in Marseille belanden, pakken we het anders aan;-)).

Vooral de namiddag werd een hoogtepuntje van jewelste: we reden 5min.Marseille uit (zelfs nog niet echt 'uit' de stad, eerder de rand in), belandden in een soort natuurgebied, staken een col over en rolden op die manier bijna de Middelandse Zee binnen. Marseille-stad was in geen velden of wegen te bespeuren, we bevonden ons in een soort baai, waar enkele mensen bezig waren met hun zeilbootjes en zelfs enkele jongeren het zeewater verkenden en we in de verte klimmers tegen de bergflanken zagen klouteren, er heerste een heerlijke rust en stilte, kortom het was er even de hemel op aarde. Boris legde uit dat we ons in de Calanque bevonden, een lang uitgestrekte rotspartij aan de Middelandse Zee (wij bevonden ons in of op de Calanque de Sormiou, die zich uitstrekt van Marseille tot Cassis). Prompt begonnen we een wegje te volgen dat ons uiteindelijk helemaal tot op de top van één van de rotsen zou leiden. Allemaal goed en wel en heel erg leuk en zalig, maar ik was daar totaal niet op voorzien en moest het bijgevolg in mijn kleedje en op 'botten met hakken' zien te rooien, even wennen voor een doorwinterde stapschoenendraagster... Maar bon, i made it, nog vrij gezwind vond ik persoonlijk (al lag ik zonder de hulp van Boris nu waarschijnlijk ergens in twee stukken tussen de koralen van de Méditerrannée te drijven) en eens het hoogtepunt bereikt, voelde ik mij de koningin te rijk en had ik één van m'n gelukkigste tijden sinds mijn verblijf hier in Frankrijk. Het uitzicht was adembenemend, de zon scheen zo hard dat we ons bikini-/ontblote-torso-gewijs op een rotsflank konden neervlijen en er nog een kleurtje aan overhielden ook, zonder ook maar een rillingske, maar eerder met een stijgend verlangen om de blauwe zee in te duiken (al was dat gezien de hoogte direct ook een vrij suïcidale gedachte). We hielden er een zeer lange siësta, een picknick van Turks brood, Nutella en appels en wensten vurig (ik althans) dat de tijd kon worden stilgezet. Toen de zon begon te zakken besloten we toch maar aan de afdaling te beginnen, kwestie van die niet nog penibeler te maken dan ze al was. We hielden nog even een stop beneden aan de zee en lieten onze benen even in het water bengelen (dat nog een aangename temperatuur had!) en eerlijk waar, hadden er geen andere bezoekers in de omtrek geweest, ik had me aan een zwemmeke gewaagd (nu was me dat net iets te exhibitionistisch, aangezien we bikini noch zwembroek meehadden (wie denkt daar nu ook aan, begin november)). Alweer moe maar voldaner dan ooit tevoren reden we terug naar Marseille, alwaar we een heerlijk avondmaal fabriceerden en binnenspeelden. Foto's van deze memorabele dag heb ik niet, wegens absoluut onvoorbereid, maar Boris heeft er wel enkele op zijn gsm. De vraag is alleen of jullie die ooit te zien gaan krijgen, gezien mijn gekluns met multimediale objecten. Heb alvast twee fotootjes van 'onze' Calanque van het internet geplukt (pijltjes wijzen telkens naar onze 'picknickplaats'):

Zondag hield ik een marathon "taken maken", 's avonds een skype'ke met de papa en de mama en daarna bed in, om deze morgen mezelf (eindelijk) nog eens intellectueel te verrijken in de les (hoewel, verrijking...).

En zo zijn jullie weer helemaal op en top au courant van mijn belevenissen hier in la cité des papes en omstreken. Ondertussen ook nog even een kleine proficiat formuleren jegens ons Valéria haar promotie richting Guatemala volgend semester! Dat wordt uitkijken naar alweder een nieuwe blog vanop alweder een ander stukje aardkloot (bij deze Valérie: bloggen zul je;-))!

Ik probeer hier nog enkele foto's van het bezoekfestijn te posten, maar de leukste en de meeste heb ik zelf nog niet ter mijner beschikking, dus die load ik later wel eens up...

Hervonden zusterliefde gecrasht in de zetel.

Danske placeren 1...

Danske placeren 2...

Danske placeren 3...

Kotinvasie.

En zo hebben de Citroën van Odette, de Ford van Tim en de Dacia van Boris me on the road al meerdere aangename tijden weten te verschaffen en me stukjes Frankrijk laten zien waarvan ik het bestaan wel vermoedde, maar nog niet had mogen waarnemen met het blote oog. En het staat me aan. Ten zeerste.

Ik hoop dat jullie het ondertussen ook zeer naar je zin hebben daar in Belgenland? Ik blijf aan jullie denken en ik blijf jullie missen, hoe hoog, mooi en zonnig de bergen hier ook mogen zijn.

Heel veel liefs en een aaitje,

Lies.