Over sfeer en meer

Salut les Belges!

Et voila, het uur der waarheid is aangebroken: Valérie en Hanne zijn veilig Belgiëwaarts gekeerd en ik ben ondertussen een beetje van hun fantastische aanwezigheid bekomen, tijd dus voor een huuuuuge blogverslag! Off we go!

Laat ik maar direct beginnen met een waarschuwing/mededeling: het wordt onmogelijk om de voorbije twee weken (of meer, ik weet niet meer precies van wanneer het laatste deftige blogverslag dateert en ik ben te lui om het op te zoeken) helemaal te beschrijven, maar ik probeer een zo volledig mogelijk beeld te scheppen. En als ik enkel foto's van Valérie's bezoek publiceer, is dat niet omdat die van Hanne te compromitterend zijn, maar omdat ons nichtje om de één of andere duistere reden een haatverhouding heeft gecreeërd met Het Fototoestel en dus heeft geweigerd om ook maar een glimp van haar verblijf hier digitaal vast te leggen. Volledig haar recht, maar dit toch even om erop te wijzen dat het niet is omdat er geen foto's van te zien zijn, dat het geen superfantastische tijd was, integendeel!

Aangezien ik niet meer weet waar ik juist was opgehouden, begin ik dit nieuw verslag gewoon met m'n eerste bezoekje hier in Avignon. Zaterdag 16 oktober arriveerde ons aller Valérie met een vertraging van een halve dag in Avignoncity. Geen vanzelfsprekendheid, want zoals jullie ongetwijfeld weten, is het hier in Frankrijk een beetje 'le bordel' op staakgebied... Alles en iedereen staakt hier de laatste dagen: van het TGV-personeel over de univ.proffen tot de vuilnismannen (in Marseille), allemaal spreiden ze maar al te graag hun onvrede tov Sarko's pensioenplan (en eigenlijk tov zijn hele beleid) tentoon. En dit uiteraard tot grote onvreugde van iedereen die zich in Frankrijk wil verplaatsen, want of het nu per auto of per trein gebeurt, ongemakken (benzinetekort of afgelaste ritten) ondervind je sowieso. Maar ons Valérie had dus al bij al chance: haar rit was afgelast, maar ze kreeg een soort waarborg dat ze sowieso een latere trein mocht nemen. Of ze zitplaats ging hebben was daarentegen nog maar de vraag. Uiteindelijk konden we elkaar rond 18u30 toch in de armen vallen en troonde ik haar onder druk heen-en-weer-verspreiding-van-de-laatste-nieuwtjes mee naar m'n kot.

Nadat we elkaar op de hoogte hadden gesteld van de meest dringende weetjes en we al meerdere lachsalvo's hadden afgestoken (een trend die zich het hele bezoek zou verderzetten), trokken we naar "L'Empreinte", alwaar we een heerlijk couscousmaal verorberden en werden getrakteerd op een ti-punch en een mierzoet theetje als afsluiter. Daarna gingen we in op de uitnodiging van Boris&co om met hen nog iets te drinken op Boris' appartement. Dat 'iets drinken' ontaarde al gauw in een geïmproviseerd feestje van jewelste op smaak gebracht door een 'youtube-dj-set' van Franse chansons, poppy Amerikaanse songs, melancholische Belgische hetdoeteenbeetjepijn-liederen (Brel was aanwezig, o ja...) en zwoele Creoolse opzwepers en eindigde in een soort van polonaise op straat op de tonen van onze Creoolse sfeervriend Franky Vincent's hit "tu veux mon zizi" (titel op zich zegt genoeg me dunkt), met dank aan Valérie om deze laatste te hebben gelanceerd... Om een beetje van de sfeer te scheppen: bekijk de foto's terwijl je het lied "Tu veux mon zizi" van Franky Vincent draait (let vooral niet op de tekst), drink er een ti-punchke bij (rum, citroen en rietsuiker), denk er een zalige bende ongeregeld van Fransozen, Belgen, halve Mauritianen en halve Reunionezen bij en zet er vooral een danske op! Geen regels voor dat laatste, gewoon ogen sluiten en laten komen wat er komt... Voor ons was het alvast een zalige ervaring en een fantastische avond, hopelijk dankzij dit blogfragmentje ook een minimomentje voor jullie dan:-).

De volgende dagen brachten we al toeristend door. We bezochten het Palais des papes terwijl een oervervelende Hollander het laatste nieuws op pausenvlak in onze oren schetterde (leve de audioguide's) en ook een dansje op de Pont de Saint Bénezet lieten we niet aan ons voorbij gaan. Zondagavond gingen we eten in een soort sociaal centrum. Klinkt op zich een beetje bizar, maar is ongeveer hetzelfde principe als de buurtkeuken die CAMPO organiseert in Gent (voor meer info gelieve zich te wenden tot Katlijn Imschoot) : de buurt die kookt (what's in a name). Hier in Avignon gaat het door in een iets minder gerenommeerd zaaltje dan de zaal van CAMPO (doch daarom niet minder sfeervol) en is er ook geen theatervoorstellinkje als dessert, maar met een beetje geluk wel een troepje Afrikanen die sfeer brengen en de eters aan het dansen krijgen (al lieten wij het dansen deze keer voor bekeken en richtten we ons vooral op onze verukkelijke maaltijd).

Leute in Rue des Teinturiers.

Valérie in de zon.

Sur le pont d'Avignon...

... on y danse!

Audioguide-plezier.

Een nieuwe ontdekking voor mij hier de laatste weken is ook cinema Utopia: een heel erg gezellige cinema die veel weg heeft van de Gentse StudioSkoop, die films in originele versie brengt (ondertiteld dus, en niet gedubd, een rariteit hier in Frankrijk) en waar het enorm fijn toeven is. Valérie en ik gingen er maandagavond naar "Staff Benda Bilili" kijken en sloten de avond af met een broodje in de oergezellige aanpalende bar.

Woensdagmiddag was het dan alweer tijd voor afscheid... Moe maar heel erg voldaan keerde ik huiswaarts na Val en haar bus te hebben uitgewuifd en begon ik aan een rondje kotkuisen om m'n volgende vooraanstaande bezoek deftig te kunnen ontvangen. Donderdagavond arriveerde Nicht Hanne namelijk met haar prachtige selfmade Afrikaanse reistas in het busstation "Avignon Poste" (een station dat ondertussen mytische proporties aanneemt in mijn herinneringen). Ook dit werd een weerzien om u tegen te zeggen. U moet weten dat ik diezelfde nicht namelijk al ettelijke maanden niet had gezien, terwijl zij er zelf een Burkinees avontuur van jewelste heeft opzitten.

Eenmaal op kot gearriveerd werden ervaringen en belevingen duchtig uitgewisseld tot in de late uurtjes, waarbij we de existentiële kwesties uiteraard niet uit de weg gingen, noch de meest idiote doch uiterst interessante nieuwtjes. De volgende dag vergezelde Hanne me tijdens mijn lessen (ik moet zeggen, ik ben onder de indruk van je notitie's, mijn nicht!) en 's namiddags bezochten we het stadscentrum op medisch verantwoorde wijze. Tegen half 6 werden we echter al op Place Pie verwacht, waar Boris ons opwachtte om ons mee te nemen naar een concert van een ons onbekende groep in Marseille! Na een prachtig uurtje autorit (ondergaande zon over Marseille en de zee), belandden we in het stadscentrum. Daar speelden we nog snel een pizza naar binnen en trokken we concertzaal "Espace Julien" in om te genieten van een onverwacht zeer goed optreden! Zowel het voorprogramma (Kid Francescoli) als de eigenlijke groep Moriarty verraste ons op een zeer aangename manier (tenminste ik vermoed toch dat ik hier voor ons alle drie kan spreken:-))! Muzikaal opgewarmd verlieten we tegen een uur of één Marseille (dat trouwens een ware stortbelt is geworden door de hierboven vernoemde stakingen der vuilnisdienst) en onderweg had ik een heel erg 'op reis zoals vroeger-gevoel': de onverlichte Franse autostrade, de péage, het Franse uitzicht, de vermoeidheid, het warme gevoel van de auto en de koude ruiten van de nacht die valt (al was het op reis eerder de nacht die dag werd), de gele nummerplaten, de namen van de Provençaalse toeristische trekpleisters. Allez bon, ik was gelukkig:-).

Voor de rest ging ik ook met Hanne naar Utopia, ditmaal om de nieuwe Woody Allen te bekijken: Franse titel "Vous allez rencontrer un bel et sombre inconnu", in het Engels "You will meet a tall dark stranger". Een onderhoudende film zonder meer, vond ik persoonlijk. We beklonken de avond met een wijntje in "La Cave des pas sages", een wijnbar in Rue des teinturiers waar af en toe een miniconcertje wordt gegeven (zo ook de avond in kwestie).

En gisterenochtend was het dan weer tijd om huiswaarts te keren voor Hanne en voor mij om mijn leven als Belgische toerist in Avignon weer in te ruilen voor dat van een buitenlandse student. Een wereld van verschil en toch ook weer niet. Je blijft een soort toerist, een buitenlander die een jaartje leeft in een land dat niet het hare is, maar je beleeft het uiteraard op een andere manier. Je ziet en benadert de stad vanuit een ander standpunt. En natuurlijk staat bezoek hebben ongeveer gelijk aan vakantie nemen en is 'student zijn' dat niet (altijd;-)).

Bij deze: Valérie en Hanne, ik heb enorm genoten van jullie bezoek, het waren echt twee heel erg leuke tijden (tenminste, voor mij toch:-)) en dankzij jullie heb ook ik Avignon weer wat beter leren kennen! Heel erg merci ook aan allebei om zo helemaal mee te gaan in mijn leventje hier, want ik kan me perfect voorstellen dat het geen sinecure is om mee op sleeptouw te worden genomen met mensen die je van geen kanten kent en met wie je bovendien nog eens Frans moet spreken ook... Jullie hebben het fantastisch gedaan (maar daar heb ik nooit aangetwijfeld) en ik hoop dat jullie er evenveel plezier aan hebben gehad als ik!

Aaaaaah die Fransozen, tot suikerklontjes toe romantisch...

Mistral en poncho = zeer slechte combinatie...

Dé Mistral-foto-locatie.

Mijn wasserette!

Valérie en Anaïs genieten van de buurtkeuken.

Afrikaanse sfeerschepperij in Le fenouil à vapeur.

Voor de rest wil ik Anaïs nog vermelden, want ik weet niet of ik dat al gedaan had? Zij is mijn nieuwe buurvrouw (ik ben dan tóch niet de enige bewoonster van het gebouw 25, rue Saint Jean le Vieux) van 19 (al ziet ze er veel ouder uit, níemand respecteert hier zijn leeftijd precies) en is heel sympathiek en sociaal. Ze is enkele weken geleden toegekomen om hier een opleiding als animatrice te volgen, maar ondertussen heeft haar leven al een heel andere wending genomen aangezien de opleiding uiteindelijk niet kon doorgaan door te weinig inschrijvingen en nu gaat ze beginnen aan een bachelor Lettres. Haar kamer en mijn kamer waren vroeger één groot appartement, wat maakt dat we echt wel heel dichte buren zijn en al eens op elkaar's kot rondhangen. En daarmee heb ik dus toch een leuke kotgenote gevonden!

Voila, ik ga het hierbij laten (chapeau overigens als je tot hier geraakt bent!), genoeg om te verwerken in één keer me dunkt. Ik zou nog honderduit kunnen vertellen over de indrukken die dit hele avontuur op me nalaat (voor de moment alleen maar heel erg positieve), over mijn vaststellingen en observatie's, mijn nog groeiende liefde voor Frankrijk en zijn inwoners enz., maar dat zou me te ver drijven en bovendien zit ik hier al een dik uur te typen en heb ik zin om eens iets anders te ondernemen. Eens beginnen aan mijn taken voor de univ.bijvoorbeeld, want hier geldt het systeem van permanente evaluatie, wat inhoudt dat ik voor elk vak een taak moet maken en dan nog een test op het einde van het semester en de punten van die twee samen zijn dan mijn eindpunten voor dat vak. In tegenstelling tot de eerste semester-examens in Gent, vallen die testen hier vóór de kerstvakantie (die hier bovendien nog een week vroeger valt), dus werk aan de winkel! En als ik dan in de kerstvakantie op bezoek kom, heb ik alle tijd van de wereld om jullie lastig te vallen tijdens jullie blok (tenminste voor zij die nog studeren;-)), moehaha!

Ondertussen blijf ik uiteraad aan jullie denken en hoop ik van harte dat alles in België ook nog naar wens verloopt (in jullie persoonlijke levenssfeer dan, niet zozeer op nationaal vlak...Ik vrees dat 'k die hoop al lang heb laten varen)!

Heel erg veel liefs, je vous embrasse.

Lies.

*intermezzo*

Ha m'n lezers!

Schaam op mij, ik weet het, ik heb het zondag-blogdag-principe zwaar naast mij neer gelegd deze week, waardoor jullie nu ongetwijfeld hunkeren naar een spatje nieuws uit Zuid-Frankrijk, maar op jullie honger blijven zitten. Wel, ik vrees dat die honger nog even zal blijven knagen, want ik heb voorlopig geen tijd om een uitgebreid blogverslag op jullie scherm te toveren, maar zodra de eerste bezoekjes deftig verteerd zijn, mogen jullie een blogverhaal van hier tot in Tokyo verwachten!

Ondertussen kan ik jullie de blog's aanraden van twee ex-klasgenoten die ook gestoken zijn door de euro- en zelfs globetrotter-mug en hun wedervaren ook tentoonspreiden op het wereldwijdeweb: Liesbeth in Slovenië (http://liesbethinljubljana.blogspot.com) en Thomas in Tokyo begot (http://thomasdeblock.blogspot.com)! Kwestie van jullie te blijven entertainen.

En volgende week kunnen jullie alweer hier terecht (want ik verwacht wel dat jullie in volle getale terugkomen uiteraard).

Veel liefs en hou jullie haaks!

Lies.

Over idylle en promile

Odette's huis, midden in het dorp.

Hoofdstraat...

Een van de vele pittoreske straatjes.

Zegt genoeg over de pittoreskheid van Chusclan me dunkt.

Kasteel aka landhuis in Chusclan.

La Cèze, rivier langs Chusclan.

Handig...

Poging tot het dorp op een foto krijgen, goed mislukt (let ook op de hekken, klaar om de feestgangers letterlijk in goede banen te leiden)

De scène van het Romeinse theater in Orange.

Odette op de tribune (duidelijk een klassiek balletiste).

Aandachtig wezen met de audioguide.

Hoihoi m'n blogpubliek,

Onder het motto "zondag blogdag" kruip ik nog maar eens in m'n multimediale pen om jullie het laatste nieuws mee te delen uit Avignon-city, vers van de pers!

Deze week is de sociale machine helemaal in gang geschoten. Alles begon op een maandag... Of nee, zzzzzzzzzzzzjoooooeeefrrrrtllllllrkeijkiefjk (=rewind), alles begon vorige week. Maar dat heb ik jullie al verteld, namelijk dat Odette voorstelde om samen naar Orange te gaan enzovoortenzoverder. Wel dat is doorgegaan, maar maandag diende zich onverwachts nog een nieuwe opportuniteit aan tot vriendjesmaken.

Maandag had ik nogal een baaldag: het regende, in de lessen heerste er maar een stil, saai sfeertje, ik snapte geen snars meer van mijn lessenrooster en of ik nu al dan niet de activité culturelle kon volgen (ik dacht dat ik me ingeschreven had, maar in het rooster stond dat het volzet was, en ik wist niet of ik er nu bijhoorde of niet), het water op mijn kot was een hele tijd onverwachts afgesloten (natuurlijk had ik dat pas door als ik mijn handen (geluk dat het niet m'n hele lijf was) al ingezeept had), de moed om te beginnen aan een van de dossiers die ik hier moet maken stond me een beetje in de schoenen, bon, ik begon me een beetje vragen te stellen over mijn verblijf hier.

Maar! 's Avonds besloot ik op Place Pie (dus voor mijn deur) een pastiske te drinken, in afwachting van water op kot en om mezelf een beetje op te peppen, daarna ging ik naar de MarchéPlus (ook op Place Pie) en toen ik terug op weg was naar mijn kot, werd ik aangesproken door een jonge heer. Hij vroeg me of ik Duitstalig was en zoja, of ik eventueel iets voor hem kon vertalen. Hij had Katlijn en mij namelijk horen babbelen op de bus enkele weken geleden en hij dacht dat we dus Duits praatten. Ondertussen had hij mij blijkbaar ook al enkele keren gespot op Place Pie, in de wasserette, en weet ik waar nog. Na een kort gesprekje vroeg hij of ik geen zin had om donderdagavond mee te gaan naar een optredentje hier in Avignon, maar dat aanbod moest ik dus afslaan (wat op zich, vond ik, wel heel interessant overkwam, alsof ik hier een heel druk sociaal leven heb:-)), maar vrijdag wou ik wel graag mee naar één of andere bar hier, waar ook af en toe kleine groepjes optreden. Dus, om een lang verhaal kort te maken, dankzij Boris, zijn uitstap-aanbod en de zekerheid van zijn telefoonnummer te hebben opgeslagen, werd een ietwat sombere dag, helemaal opgefleurd door een leuk en spannend vooruitzicht! Ik schaamde me dood (tov mezelf dan) dat ik dit avontuur ook nog maar 5min.in vraag had gesteld en had er weer enorm veel zin in.

Dinsdag ging uiteraard voorspoedig (zo gaat dat met dagen die na een baaldag volgen): de zon scheen, ik was wel degelijk ingeschreven voor de activité culturelle, ik kreeg een beetje een overzicht over de werken die ik hier moet maken,... 's Avonds ook weer een leuke dansles en de volgende dag zette zich in dezelfde voorspoedige trend verder.

Donderdag had ik dan om half1 afgesproken met Odette om eerst samen in de resto te eten. Daarna stapten we in haar auto en cruisten (of was het 'cruisden'?) we richting Orange. Ik zeg cruisen, want dat was het ook: ik genoot met volle teugen van het landschap, de zon, de Franse muziek die Odette had opgezet op mijn aanvraag, het vooruitzicht van een leuk uitstapje en het gezapige tempo van de Citroën (Franse auto, hoe kan het ook anders). Eenmaal in Orange bezochten we aan de hand van een audioguide (in het Nederlands! even een vreemde ervaring) het oude Romeinse theater (één van de drie best bewaarde Romeinse theaters in de wereld, voor de geïnteresseerden en voor zij die het nog niet wisten), wat ik enorm de moeite vond. Ons toegangsticket gaf ons ook recht op een bezoek aan het museum van Orange, waar we ook gretig gebruik van maakten, al had het museum op zich niet veel om het lijf.

Daarna ging het in de Citroën richting Chusclan, dorpje waar Odette met haar man Pierick woont. Chusclan bleek een zeer idyllisch Provençaals dorpje, waar alles in volle voorbereiding was van het komende feestweekend. De 'locals' sleepten tonnen aan, hingen vlagjes op, waren in opperbeste stemming en ook Odette's garage mocht eraan geloven. Aangezien ze echt in het centrum van het dorp wonen, werd hen vriendelijk verzocht om hun garage open te stellen voor een wijnkraampje. We maakten een tourtje door het dorpje, het was echt te mooi voor woorden eigenlijk: de avondzon op de gezandstraalde (of die indruk gaf het toch, kan ook zijn dat het gewoon de steen was) huizen, de omringende wijngaarden, de vlagjes, de rivier die langs het dorp lag en waar je perfect in kan zwemmen in de zomer, het kasteel vs landhuis van het dorp... Bovendien wonen er veel jonge gezinnen in het dorp, waardoor het toch niet helemaal doods of van de wereld is. Na het dorpsbezoek, nam ik een douche, aten we een stukje vijgentaart en wachten we op de komst van Pierick (die op 10min.met de fiets van het dorp werkt), die het avondmaal zou klaarmaken. Pierick bleek eveneens een heel vriendelijke jongeman, die echt heerlijk kon koken: hij toverde in een handomdraai een ovenschotel met courgettes, tomaten, kaas, uiteraard Provençaalse kruiden en nog veel meer (maar even geen idee meer) op tafel, vergezeld van een flesje heerlijke rode wijn.

Klein detail, dat voor mij toch even wennen was: Pierick en Odette zijn christelijk (en behoren dus eerder tot de minderheid in Frankrijk) en voor elke maaltijd ('s avonds, maar ook voor het ontbijt) hielden ze even een momentje om God te bedanken. Voor mijzelf eerder een ver van mijn bedshow en ik had ietwat een kerstmaal bij de meme-déjà-vu, maar vond het ook wel bewonderenswaardig dat twee zo jonge mensen (uiteindelijk is Odette even oud als mij) zo duidelijk voor elkaar hadden gekozen, dat niet vanzelfsprekend vonden en hun geloof en dank tov hun God nog elke dag even wouden bevestigen. Je zou het oubollig kunnen noemen (hangt uiteraard af van je visie tov Het geloof:-)), maar net zo goed respectvol. Er zijn veel gelovigen die met minder genoegen nemen, denk ik. Maar bon, deze religieuze uiteenzetting even geheel terzijde. 's Avonds keken we nog naar Big Fish (uiteraard gedubd) en erna was't bedje in.

Vrijdag bracht de Citroën ons veilig en wel terug naar de univ., alwaar we lessen volgden en weer een middagmaal nuttigden in de resto. Na de laatste les namen we afscheid en trok ik moe maar voldaan terug naar m'n kot. Daar deed ik een was bij gebrek aan onderbroeken, at ik iets en raapte ik al m'n moed bij elkaar om Boris een bericht te sturen of hij nog steeds die ene bar onveilig ging maken (hij had namelijk mijn nummer niet, dus de bal lag helemaal in mijn kamp:-)). Die stuurde direct enthousiast terug dat dat inderdaad nog steeds het geval was en dat ik vriendelijk werd uitgenodigd hen te vervoegen.

Met een klein hartje trok ik dan tegen 22u naar de "Delirium Tzigane" (ik moet zeggen, het was toch al één van de zotste sociale ondernemingen in mijn leven, even iets gaan drinken met iemand die ik van haar noch pluimen ken, wiens vrienden ik nog niet eens gezien had, laat staan dat ik er al met gesproken had). Maar dat kleine hartje bleek uiteindelijk totaal nergens voor nodig: Delirium Tzigane was een heerlijke bar, een beetje de Gentse Rococo-sfeer (voor de kenners:-)) en er trad een Balkanmuziekgroepje op. De sfeer had er iets weg van Dranouter (in mijn verbeelding dan, want ben nog nooit naar Dranouter geweest) meets CouleurCafé meets Amélie Poulain. Ze serveerden er een drankje "amour en cage" (vrij vertaald als "liefde in een glas"), very fransosisch en zegt genoeg mijns inziens. Het werd echt een heel leuke avond, in heel aangenaam gezelschap, want Boris en co bleken echt een bende ongeregeld, maar zeer vriendelijk en geïnteresseerd. Bovendien begon na het groepje één of andere peet accordeon te spelen midden in de zaal en uit het niets kwamen er nog wat andere muzikanten bijzitten en begonnen ze een beetje te improviseren, terwijl wat enthousiastelingen in de rondte begonnen te dansen. Idylle compleet dus.

Zaterdag deed ik een "grasse matinée" en tegen de middag zocht ik mijn favo stekje op Barthelasse op om er nog wat te genieten van de zon en wat te lezen voor 't univ. Tegen de avond werd ik alweer uitgenodigd bij Boris om er een theetje te komen drinken (en uiteindelijk ook te blijven eten), samen met zijn beste vriend en diens vriendin. Boris bleek zowat in het mooiste appartement van Avignon te wonen (vanbinnen dan) en het werd weer een supergezellige avond, vol gelach, gebabbel, gemuziekbeluister, ge-eet en gedronk. Klein uitweiding: Boris' moeder is van Portugese origine, maar woont op La Réunion, zijn vader is van Madagascar en hij heeft zelf al zowat overal gewoond (blijkt dat hij 34 is, terwijl hij er 24 uitziet! Maar wees gerust, zijn vrienden zijn maar 2 jaar ouder dan mij:-)). Dankzij zijn Reunionese (?) achtergrond is hij ook rum-expert en mochten we dus meermaals proeven van zijn heerlijke punchen. Dat is overigens ook één van de alcoholische stokpaardjes, hier in Avignon: overal serveren ze wel rum, al dan niet in zijn 'gearrangeerde versie'. Op zich geen typische Franse drank op het vasteland, doch graag gedronken in de DOM (Départements d'Outre Mer, ofte Guyane, Guadeloupe, La Réunion en Martinique, voor de leken), maar hoe het komt dat de invloed van die DOM nu juist hier op alcoholisch vlak goed te voelen is, geen idee. Bon, we moeten daar eerlijk in zijn, ik ben er niet rouwig om. Al blijven drankjes à la menthe à l'eau, grenadine à l'eau, pastis en uiteraard wijn in al zijn geuren en kleuren de absolute toppers.

En vandaag is het zondag, ben ik heel tevreden over mijn afgelopen week, kan ik zeggen dat ik toch al een paar Franse vrienden heb gemaakt, regent het, maar deze keer deert het me niet (reden temeer om me vanmiddag op te sluiten om wat te vertalen en te werken voor 't univ) en heb ik net een deugddoend toertje geploegd op Barthelasse, gevolgd door een nog deugddoendere douche.

Volgend weekend arriveert overigens m'n eerste bezoek (verondersteld Kat dat jouw verblijf hier nog niet echt als een bezoek kon gezien worden), bij deze Valérie: ik ben er klaar voor! En uiteraard alsook voor jullie, Hanne, Lien en Tim!

Voila, bij deze zijn jullie weer helemaal op de hoogte van m'n leventje hier. Hopelijk gaat het jullie in België ook nog steeds allemaal voor de wind en zijn de weergoden ook daar nog even goedgezind (hoe sluit een mens beter af, dan met een rijmpje uiteindelijk).

Ik denk aan jullie en ik mis jullie (hoe kan het ook anders).

Yours sincerely,

Lies.

Over dansen en Fransen

Waterscooteren voor de brug, showken stelen (voor alle duidelijkheid: niet door mij).

Sous le pont d'Avignon, on y fait la manif.

Sfeerbeeldje... Du vin rouge, du pain, du fromage, une petite bougie, un hebdo et le journal, que demander de plus...

Liefste luitjes,

Alweer een week verder en bovendien een nieuwe maand ingedoken, nodig tijd voor een nieuw overzichtje, me dunkt.

Om toch iets of wat het overzicht te behouden, zal ik alweer chronologisch te werk gaan, waarbij ik mezelf zal proberen verplichten om het bondig te houden, beloofd (let wel op het woord 'proberen').

Maandag had ik de hele voormiddag les. Deze keer had ik mijn vertaling kunnen voorbereiden en ik moet zeggen, het had slechter gekund. Af en toe kwam ik zelfs voorzichtig eens met een alternatieve formulering aandraven die soms op een goedkeurende bevestiging onthaald werd. Soms, want ik sla er ook wel nog vaak naast, laat dat duidelijk zijn.

Niet zelden lijkt het alsof ik alle Franse grammatica die ik in mijn leven al te verwerken heb gekregen (en geloof mij, dat is ondertussen toch al een serieus pakketje) ergens serieus ver weg in mijn hoofd opgeslagen heb (als ik ze al heb opgeslagen). Dus ik hoop dat ik mijn notities nooit kwijtgeraak en indien wel, dat niemand ze dan ooit leest, want ze staan echt bol van de enorme flaters van taalfouten. Maar bon, ik voel wel dat die maand Avignon tot nu toe al een positieve invloed heeft gehad op mijn Franse taalgevoel. Op dit moment (laat ons hopen dat het voorlopig is), heb ik tijdens het Frans spreken, serieus het gevoel dat ik de klok heb horen luiden, maar de klepel nog niet altijd weet hangen. Ik gebruik al eens een idiomatisch woordje hier en daar, maar terzelverdertijd durf ik de bal dus grammaticaal er nogal eens grandioos naast slaan. Bon, deze taalkundige uiteenzetting even terzijde, maar ik vond ze toch eens het vermelden waard, uiteindelijk was die taalkennisopkrikking toch de hele drijfveer van dit avontuur (en dat blijft ze ook:-)).

(Bon, ik zie hier al dat het weer uit de hand aan het lopen is, waarvoor mijn welgemeende excuses.) Voor de rest ben ik maandag nog wat gaan lezen en dutten in het park, alwaar ik door een mij geheel onbekend Frans peetje aangesproken werd. Hij gaf me een kaartje met daarop een gedroogd bloemblaadje gekleefd en eronder één of andere spreuk die ik voorlopig nog niet heb opgezocht en dus voor de moment ook niet volledig versta. Bleek dat monsieur een hele verzameling kaartjes met gedroogde bloemen in een miniboekje op zak had. Hij vroeg of ik geïnteresseerd was in gedroogde bloemen en mijn affirmatief geknik (het was me een iets te aandoenlijke situatie om droogweg non merci te antwoorden) nam hij aan als een uitnodiging om me zijn verzamelingske te showen en de bloemen met naam en toenaam te beschrijven, evenals de vindplaats. Bon, ik was natuurlijk gecharmeerd, ook al kon dat heerschap mijn grootvader zijn. Hij was een Fransoos en dat is wat Fransozen in mijn verbeelding altijd al deden: charmant wezen met een pakketje bloemen op zak. Een leuke bevestiging van een fijn cliché in mijn hoofd.

Dinsdag en woensdag had ik geen les. Die dagen vulde ik zoals gewoonlijk met lezen (deze keer was het geen Larsson meer die me kon vermaken, maar een Octavio Paz. Al was vermaken hier niet echt aan de orde, gezien het om een Spaans essay over het Mexico-gevoel onder de Mexicanen gaat, en het dus enige intellectuele inspanning vergt) en genieten van de zon. En met alweer geregel hier en daar, want mijn bankkaart was toegekomen, waardoor ik eindelijk internet en een Frans gsm-nummer kon aanschaffen! Ik gebruik dus momenteel zo'n internetstick, waarmee je overal in Frankrijk op het internet kan en het werkt naar behoren, behalve één eerder kakkig minpunt: skype blijkt zijn petje te boven te gaan... Chatten via skype gaat nog net, maar met bellen heeft hij het zeer moeilijk, laat staan dat een videogesprek mogelijk is...

Maar goed, dinsdagavond is ook dansavond, één van mijn leukste activiteiten hier. Ik heb me dus ingeschreven voor de cursus Afrikaanse dans, maar ik kan ook alle andere danslessen meevolgen. Ik vond de sfeer deze keer wel ietsje minder dan de eerste les. Komt het nu doordat de les vroeger op de avond viel en dat een ander gevoel gaf (zo meer een activiteit die tussen de soep en de patatten even moet afgehandeld worden) of doordat er een heleboel andere mensen waren die me ietwat minder lagen (of die gewoon iets minder aan mijn hoge eisen voldeden:-)), ik weet het niet.

Woensdag dus weer een dag vol vanhotnaarhergeren (o ja en een rondje kuisen) en daarna de dag afgesloten met een deugddoend rondje jogging en de meloklassieker van formaat Notting Hill (aan Katlijn Imschootio: zooooooveel beter dan My best friend's;)). Ik hou hier wel vaker een filmavondje voor mezelf (en nee, het is niet al melodrama wat de klok slaat), bij gebrek aan televisie en Gossip-afleveringen (Anskie, het tweede seizoen staat er maar half op?!), als afwisseling van de leesstonden en vooral ter ontspanning en 'hoofduitzetting', want geloof het of niet, ondanks het feit dat (het lijkt dat) ik hier niet veel uitsteek, ben ik elke avond afgepeigerd. Constant denken en spreken in een andere taal is best vermoeiend, evenals 'het huishouden beredderen' (kuisen, wassen, boodschappen doen, koken, en dus tot voor kort ook dingen als internet en bankzaken regelen, afspreken met kotbazin, enzovoortenzoverder, allemaal hoogst oninteressante bezigheden, maar ze moeten ook gebeuren). En nu lachen de oudertjes waarschijnlijk in hun vuistje... Welaan dan: respect:-)!

Donderdagvoormiddag weer les en voor de rest weet ik even niet meer wat ik overdag gedaan heb (ook stiekem een beetje om het wat vooruit te doen gaan). 's Avonds was het echter weer dansles en deze keer was het echt een toppertje van jewelste. De lessen waren dus weer later op de avond, wat ik op één of andere bizarre manier leuker vind en bovendien was er weer ander nieuw volk (van de mensen van dinsdag was er ver niemand). Deze keer werd de les ook iets persoonlijker doordat de lesgever onze namen eens wou proberen onthouden en er af en toe vrij grappige situatie's ontstonden (soms moet ik echt mijn best doen om mijn lach in te houden om die danslessen iets of wat serieus te nemen, de oefeningen zijn soms vrij hilarisch) en er dus een losse ontspannen sociale sfeer hing. Ik stapte naar huis met twee meiden die ik er nog nooit gezien had, Louise en Charlotte, en waarvan ik hoop dat ik ze er nog terugzie, want zij waren echt leuk (alweer aan Kat: ze volgen de master Médiations de la culture et du patrimoine!) .

Vrijdag had ik weer les met de grotere groep en dus ook met Odette. Toen we het tijdens Dispositifs scéniques hadden over het goedbewaarde Romeinse theater in Orange, bleek dat noch Odette, noch ik dat al bezocht hadden, doch dat wel allebei van plan waren en Odette stelde voor om volgende week donderdag samen te gaan. Ik ging uiteraard graag op de uitnodiging in! Bovendien hebben we het ondertussen zo gearrangeerd dat zij me donderdag met de auto meeneemt vanop de univ (ze woont in een dorp op een uur van Avignon en komt dus altijd met de auto), we samen naar Orange gaan, ik dan bij haar blijf slapen en we dan vrijdag samen met de auto terug naar de les gaan. Ik ben dus al eens vree benieuwd wat dat gaat geven. Ik kijk er alleszins enorm naar uit, niet enkel om het sociale gebeuren, maar ook om nog eens buiten Avignon een kijkje te kunnen nemen. Na de lessen gingen we nog even de stad in en daarna had ik een afspraak met ons Arlette om nog wat dingen te regelen. Voor de gelegenheid had ze haar deze keer op een andere plaats foutgeparkeerd (vorige keer had ze een boete en was ze zeer verontwaardigd (ze had toch een kaart!), terwijl ze konteverkeerd in een voetgangerszone stond), dus het moest weer allemaal snelsnelchaoschaos gaan, maar ik ben dan toch een extra donsdeken en wat verdeeldozen rijker (en een maand huur armer).

En toen was het alweer weekend en leefde ik nog steeds lang en gelukkig. Ondertussen ook plots een heel aanbod bezoekers bijgekregen, waardoor ik de komende maanden goed zal weten wat te doen! De tijd gaat snel als g'u amuseert, zeggen ze, wel, ik moet het gaan geloven.

Heel veel liefs en mijn excuses als ik niet direct op jullie mails heb geantwoord, maar ik heb een lichte achterstand in te halen. Maar uiteraard probeer ik die zo snel mogelijk weg te werken:-).

Bisous,

Lies.

PS. Ok, ik kan het niet laten er nog een langer einde aan te breien, maar er zijn enkele dingen die me hier opvallen:

- Absynthe minded wordt hier zowat grijsgedraaid, alsook Das Pop (doch in mindere mate)

- de populariteit van Sarko laat het danig afweten... Gisteren was er een manif' tegen de nieuwe pensioenshervormingen (of iets in die trand) net buiten de muren en ik moet zeggen: er was zo zot veel volk en ambiance, dat ik waarlijk goesting kreeg om mee te beginnen doen. Al zou dit uiteraard zeer belachelijk overkomen, gezien ik noch werk, noch Française ben, noch enig belang heb bij die manif's.

- Fransen hebben de neiging ALLES af te korten. Manif, Sarko, ado, philo, sympa, hebdo, Fac, asso, en zo kan ik nog wel enkele uren doorgaan.