En jawel... Dan toch nog... Op de valreep... De allerlaatste dag van de allereerste maand anno 2011, hét tijdstip om deze blog nieuw leven in te blazen. Een kersverse souffle d'air, provençaalser gekruid dan ooit tevoren, die met de pittigheid van een gemiddelde Mistral-opstoot de zandkorrels van de Côtes du Rhône (and beyond) zal doen opwaaien tot in deze virtuele wereld. Opdat ook 2011 een jaar mag zijn van blog-genot, van het schrijven en lezen van avonturen die vaak geen avonturen zijn, van wat nieuwtjes hier en daar, van een kleine glimp uit Avignon. Van een wereld van verschil op een steenworp afstand.
Een heuse intro, dat wel, nu nog waarmaken. Ik doe mijn best om dit tweede semester even aanwezig te zijn op deze webstek dan het eerste, maar ik beloof niets. Mijn leven verschilt hier namelijk veel van mijn leven in België, en ook weer niet. Dus soms vind ik het absoluut niet de moeite om dingen mee te delen. Zinnen als "ik at vandaag wederom een heerlijk ontbijt van stokbrood met echte boter en confituur" en "die avond ontdekten we bij het diner een nieuw pareltje uit de schatten der wijnland" bevatten nog steeds de essentie van alledaags Frans plezier, maar gaan naderhand wel vervelen, denk ik zo. Ook "de les vertalen was weer boeiend maar moeilijk" of "Barthelasse is dé plek bij uitstek om een rondje te joggen zo rond een uur of 5, als de zon langzaam ondergaat en een rode gloed nalaat op de Ventoux en de Rhône verandert in een kabbelende stroom Oost-Indische inkt" bevatten een waarheid als een koe, maar dragen niet zo veel meer bij tot deze blog, veronderstel ik. Been there, done that. Of eerder "read that, seen that", voor jullie dan. En voor mij "still being there and doing that again".
Dit alles dus eigenlijk gewoon om te melden dat ik niet van plan ben per sé elke week te bloggen (zoals ik dat wel trachtte te doen in het eerste semester). Enkel als ik iets nieuws te melden heb. Of iets dat me intregeert. Of iets dat m'n aandacht trok. Iets dat ik de moeite vind dus. Wat jullie er dan van vinden, laat ik aan jullie.
Jullie weten het of weten het niet, maar tot op heden heb ik nog steeds vakantie. Dat maakt dat de teller nu zo ongeveer op vakantiedag 45 staat... Van die 45 dagen heb ik dus, zoals u weet of niet weet, ongeveer 30 goedgevulde en zeer onderhoudende dagen in België doorgebracht en nu pak ik de rest aan, minder goedgevuld, maar daarom niet minder onderhoudend.
Zo waren er de 'thuiskomsten', eerst van mezelf (zoals u dus kunt afleiden, begin ik mijn stekje in Avignon dus stilletjesaan als tweede thuishaven te beschouwen), een dag later van Boris. Want ook die keerde na vijf weken exotische fun terug naar Frankrijk. Groot jolijt mijnertwege, iets minder groot jolijt zijnertwege. De koude en wintersheid van Avignon ervaart hij namelijk als een soort tweede ijstijd, terwijl het voor mij eerder aanvoelt als een zonovergoten paradijs. Maar goed, het weerzien was er één dat dicht in de buurt komt van de gelukzaligheid zelve, niet in het minst omdat meneer als verrassing 20 kg. (als het niet meer was) vers exotisch fruit bij had, stuk voor stuk verpakt in krantenpapier en in de doos gemoffeld waarin in de heenreis een kinderfietsje had gezeten (kwestie van de omvang duidelijk weer te geven). Ananassen, mango's, lychees, kokosnoot, passievruchten, ze waren allemaal van de partij in groten getale en straalden nog letterlijk warmte uit (of die nu nog opgeslaan was van de tropische temperaturen van La Réunion, of eerder te wijten was aan de thermostaat van het vliegtuig, geen idee, maar warm was het wel).
Voor de rest was het een rustige week, met een bezoekje aan Décathlon alhier en een matrassenaankoop in Ikea alginder. Ik houd me hier mijn laatste vakantiedagen voornamelijk bezig met slapen, eten, joggen en lezen en ik probeer onder andere aan de hand van dat laatste mijn Frans een extra boost te geven. Ik ben begonnen met elk uitdrukking, elk woord of elke zin die ik leuk of mooi vind, ken of niet ken, maar die ikzelf nooit actief zou gebruiken, neer te schrijven. En laat dat nu ook de nieuwe titelstrategie zijn, voor deze maand, maar dus ook voor de volgende maand. Elk nieuw verslag trakteer ik jullie als titel op een Frans woord of uitdrukking opgescharreld in één of ander boek, tijdschrift of uit iemand's mond. En vandaag is dat dus "gueule de bois", u misschien wel bekend, want op zich niet zo'n moeilijke uitdrukking, maar geef toe, het is er eentje die opvalt, eentje die de moeite waard is om op te schrijven, en om, wie weet, wel eens zelf te gebruiken. Voor degenen die het niet kenden, het betekent letterlijk "houten kop", aka "kater"...
Maar buiten de leukigheid van die term, hangt er ook nog een inhoudelijk staartje aan. Deze week mondde zaterdagavond uit in een gezellig etentje bij vrienden van Boris (en ondertussen dus ook een beetje van mij). Het was lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hadden en niet alleen de soep, het brood en de kaas werden gretig doorgegeven, ook de alcoholische dranken vloeiden rijkelijk, te beginnen met een stevige ti-punch en te vervolgen en uiteindelijk ook te eindigen met een heerlijke côtes du rhône. Maar we waren dus iets te enthousiast. Ik althans. En dan volgt er wel eens een gueule de bois. Maar zoals sommigen onder jullie weten en beamen, kan ook dat gevoelens van tevredenheid en contentement opwekken bij ondergetekende, aangezien het een stille (edoch een beetje pijnlijke) getuige is van een zeer fijne en gezellige avond.
Die avond werd er trouwens ook besloten om deze vrijdag een "soirée belge" te houden bij Boris thuis. Dus momenteel ben ik in volle voorbereiding om een rondje stoofvlees (aka carbonnade flamande), Belgische bieren en speculoosmousse in elkaar te boksen. Dat heeft trouwens nog wat voeten in de aarde. Boris -eersteklas voorstander van het stoofvleesplan wegens carnivoor ten top, edoch Reunionees in hart en nieren- wil namelijk rijst bij zijn stoofvlees. Stoofvlees met rijst... Eerlijk. Dat lijkt zelfs mij, als niet altijd zo'n bijster grote fan der Belgische keuken, en dus noch der frieten, een brug te ver (hebt u hem?), een verkrachting van de typisch-heid... Maar goed, cultuurbestuiving, ik ben er wel voor, en in tijden van een nationale identiteitscrisis is de belgitude toch ver te zoeken, dus wie weet toveren we vrijdagavond alsnog een carbonnade métisse op tafel, ofte Stoofvlees met rijst. De gevolgen van een fusie der culturen, u ziet, ze zijn niet altijd te overzien.
En zo zijn we alweer bij het einde van dit eerste nieuwjaarsverslag gekomen. Geen foto's, pure literaire (kwestie van je eigen schrijfsels hoog in te schatten) droogte, als u dit overleeft heeft, verdient u waarlijk een jaar om duimen en vingers bij af te likken. (En anders ook, wees gerust).
Heel veel liefs,
Lies.
Een heuse intro, dat wel, nu nog waarmaken. Ik doe mijn best om dit tweede semester even aanwezig te zijn op deze webstek dan het eerste, maar ik beloof niets. Mijn leven verschilt hier namelijk veel van mijn leven in België, en ook weer niet. Dus soms vind ik het absoluut niet de moeite om dingen mee te delen. Zinnen als "ik at vandaag wederom een heerlijk ontbijt van stokbrood met echte boter en confituur" en "die avond ontdekten we bij het diner een nieuw pareltje uit de schatten der wijnland" bevatten nog steeds de essentie van alledaags Frans plezier, maar gaan naderhand wel vervelen, denk ik zo. Ook "de les vertalen was weer boeiend maar moeilijk" of "Barthelasse is dé plek bij uitstek om een rondje te joggen zo rond een uur of 5, als de zon langzaam ondergaat en een rode gloed nalaat op de Ventoux en de Rhône verandert in een kabbelende stroom Oost-Indische inkt" bevatten een waarheid als een koe, maar dragen niet zo veel meer bij tot deze blog, veronderstel ik. Been there, done that. Of eerder "read that, seen that", voor jullie dan. En voor mij "still being there and doing that again".
Dit alles dus eigenlijk gewoon om te melden dat ik niet van plan ben per sé elke week te bloggen (zoals ik dat wel trachtte te doen in het eerste semester). Enkel als ik iets nieuws te melden heb. Of iets dat me intregeert. Of iets dat m'n aandacht trok. Iets dat ik de moeite vind dus. Wat jullie er dan van vinden, laat ik aan jullie.
Jullie weten het of weten het niet, maar tot op heden heb ik nog steeds vakantie. Dat maakt dat de teller nu zo ongeveer op vakantiedag 45 staat... Van die 45 dagen heb ik dus, zoals u weet of niet weet, ongeveer 30 goedgevulde en zeer onderhoudende dagen in België doorgebracht en nu pak ik de rest aan, minder goedgevuld, maar daarom niet minder onderhoudend.
Zo waren er de 'thuiskomsten', eerst van mezelf (zoals u dus kunt afleiden, begin ik mijn stekje in Avignon dus stilletjesaan als tweede thuishaven te beschouwen), een dag later van Boris. Want ook die keerde na vijf weken exotische fun terug naar Frankrijk. Groot jolijt mijnertwege, iets minder groot jolijt zijnertwege. De koude en wintersheid van Avignon ervaart hij namelijk als een soort tweede ijstijd, terwijl het voor mij eerder aanvoelt als een zonovergoten paradijs. Maar goed, het weerzien was er één dat dicht in de buurt komt van de gelukzaligheid zelve, niet in het minst omdat meneer als verrassing 20 kg. (als het niet meer was) vers exotisch fruit bij had, stuk voor stuk verpakt in krantenpapier en in de doos gemoffeld waarin in de heenreis een kinderfietsje had gezeten (kwestie van de omvang duidelijk weer te geven). Ananassen, mango's, lychees, kokosnoot, passievruchten, ze waren allemaal van de partij in groten getale en straalden nog letterlijk warmte uit (of die nu nog opgeslaan was van de tropische temperaturen van La Réunion, of eerder te wijten was aan de thermostaat van het vliegtuig, geen idee, maar warm was het wel).
Voor de rest was het een rustige week, met een bezoekje aan Décathlon alhier en een matrassenaankoop in Ikea alginder. Ik houd me hier mijn laatste vakantiedagen voornamelijk bezig met slapen, eten, joggen en lezen en ik probeer onder andere aan de hand van dat laatste mijn Frans een extra boost te geven. Ik ben begonnen met elk uitdrukking, elk woord of elke zin die ik leuk of mooi vind, ken of niet ken, maar die ikzelf nooit actief zou gebruiken, neer te schrijven. En laat dat nu ook de nieuwe titelstrategie zijn, voor deze maand, maar dus ook voor de volgende maand. Elk nieuw verslag trakteer ik jullie als titel op een Frans woord of uitdrukking opgescharreld in één of ander boek, tijdschrift of uit iemand's mond. En vandaag is dat dus "gueule de bois", u misschien wel bekend, want op zich niet zo'n moeilijke uitdrukking, maar geef toe, het is er eentje die opvalt, eentje die de moeite waard is om op te schrijven, en om, wie weet, wel eens zelf te gebruiken. Voor degenen die het niet kenden, het betekent letterlijk "houten kop", aka "kater"...
Maar buiten de leukigheid van die term, hangt er ook nog een inhoudelijk staartje aan. Deze week mondde zaterdagavond uit in een gezellig etentje bij vrienden van Boris (en ondertussen dus ook een beetje van mij). Het was lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hadden en niet alleen de soep, het brood en de kaas werden gretig doorgegeven, ook de alcoholische dranken vloeiden rijkelijk, te beginnen met een stevige ti-punch en te vervolgen en uiteindelijk ook te eindigen met een heerlijke côtes du rhône. Maar we waren dus iets te enthousiast. Ik althans. En dan volgt er wel eens een gueule de bois. Maar zoals sommigen onder jullie weten en beamen, kan ook dat gevoelens van tevredenheid en contentement opwekken bij ondergetekende, aangezien het een stille (edoch een beetje pijnlijke) getuige is van een zeer fijne en gezellige avond.
Die avond werd er trouwens ook besloten om deze vrijdag een "soirée belge" te houden bij Boris thuis. Dus momenteel ben ik in volle voorbereiding om een rondje stoofvlees (aka carbonnade flamande), Belgische bieren en speculoosmousse in elkaar te boksen. Dat heeft trouwens nog wat voeten in de aarde. Boris -eersteklas voorstander van het stoofvleesplan wegens carnivoor ten top, edoch Reunionees in hart en nieren- wil namelijk rijst bij zijn stoofvlees. Stoofvlees met rijst... Eerlijk. Dat lijkt zelfs mij, als niet altijd zo'n bijster grote fan der Belgische keuken, en dus noch der frieten, een brug te ver (hebt u hem?), een verkrachting van de typisch-heid... Maar goed, cultuurbestuiving, ik ben er wel voor, en in tijden van een nationale identiteitscrisis is de belgitude toch ver te zoeken, dus wie weet toveren we vrijdagavond alsnog een carbonnade métisse op tafel, ofte Stoofvlees met rijst. De gevolgen van een fusie der culturen, u ziet, ze zijn niet altijd te overzien.
En zo zijn we alweer bij het einde van dit eerste nieuwjaarsverslag gekomen. Geen foto's, pure literaire (kwestie van je eigen schrijfsels hoog in te schatten) droogte, als u dit overleeft heeft, verdient u waarlijk een jaar om duimen en vingers bij af te likken. (En anders ook, wees gerust).
Heel veel liefs,
Lies.
