Laat ik er maar direct stevig invliegen met drie dikke zoenen, een warme pakkerd, een knallende fles champagne, een lijst wensen en voornemens en pakjes en cadeaus en drank en eten en nognognognog allemaal voor het nieuwe jaar! Nu ook de Chinezen 2012 met de nodige blingbling, kleurenexplosies en waanzinnig hoge verwachtingen hebben ingeluid, kunnen de draken (88'ers hou u vast aan u bretellen: het is ons jaar!) zich volledig laten gaan voor nog minstens 340 etmalen. Jochei!
Zelf heb ik 2012 al Avignonees feestend ingeswingd: het feestje in Delirium mocht er wezen! Na een ietwat melodramatisch en donker concertje vóór 24u -dat desondanks de sfeer niet kon bederven- werd er duchtig geklonken en gedronken, gedanst en geschranst en leute en plezier gemaakt. Er werd zelfs een huwelijk aangekondigd! Mijn twee beste maatjes hier en menig steun en toeverlaat, vonden 2011 duidelijk nog een goed jaar om zich te verloven, 2012 ideaal voor de aankondiging en 2013 magisch genoeg om zich in de echt te verbinden. Hiephiep.
En het mocht in januari al direct eens wat meer zijn: een uitje Londen werd het event van de maand. Een heerlijke midweek volpension bij de nicht aka partner in crime aka prachtmakker, in de Europese variant van de city that never sleeps: ietsje linkser van rijgedrag, ietsje accentvoller qua Engels, maar oooo zo charmant, multiculti, traditioneel en metropolitisch als maar kan zijn. De sowieso al hoge verwachtingen werden met alle gemak ingelost, zowel door de stad als door de nicht. Het werd een heerlijke vijfdaagse, precies zo eentje die ik nodig had: er mocht al eens gelachen en gefilosofeerd worden, het voelde als op reis en toch ook weer thuis en de aangename verrassingen van de stad waren legio. Hanne: MERCI maal duizend (alleen al om te accepteren dat ik enkele foto's online gooi ;-))!
Maar naast ontspanning, was er ook aan spanning geen gebrek deze maand. Begin deze week stond ik namelijk net niet in lichterlaaie (kwestie van het even plastisch uit te drukken). Toen ik rond 22u een filmpje zat te kijken, rook ik plots een branderige geur en na te hebben gecheckt of het mijn eigen kaarsenarsenaal of verwarmingskes niet waren en de luiken te hebben opengedaan, zag ik zowaar dat het gebouw links van mij in brand stond! Zwarte rookpluimen stegen op richting mijn raam en onze kant van het gebouw (dat eraan plakt, weinig openstaande bebouwing hier in Avignon-centrum, dat kan u wel bedenken) en deden een kleine aanslag op de luchtwegen. Lichtjes in paniek dan snel pyjama voor eerste-beste-kledij-tinue gewisseld (zelfs in crisissituaties blijven we er graag presenteerbaar uitzien), mijn bovenburen verwittigd, op de weg naar buiten beseft dat er nog veeeel waardevolle papieren in mijn kot lagen, snel willen terugkeren maar toch maar in volle vaart richting voordeur gesjeest toen de electriciteit het plots begaf. Dat veroorzaakte nog even een spannend momentje aan de voordeur, die enkel met een schakelaar of badge (en dus op electriciteit) opengaat, maar dankzij een gat net naast de deur -hoezee de erbarmelijke staat van ons gebouw- kon ik dan toch mijn sleutel aan een omstaander geven die dan met de badge langs buiten de deur voor me opendeed.
Daarna enkele ijskoude en een beetje verwarde momenten op Place Pie meegemaakt, mij samen met een buurman gaan verschansen voor de rook en snijdende wind in een kebabzaak op het plein waar ondertussen de brandweer en politie de brand onder controle probeerden krijgen en de overige bewoners evacueerden.
Na enkele uren de hoop op terugkeer naar mijn kot dan toch maar opgegeven en in het leegstaande appartement van Boris (die op reis is) gaan overnachten. De volgende ochtend met een bang hartje teruggekeerd naar de plaats des onheils, maar wonder boven wonder was de brand niet overgeslaan op ons gebouw en had ik in mijn kot enkel roodschade. Lees: overal stof en een stank om iemand mee achterover te slaan. Na een hele dag mijn studio ondersteboven te hebben gekuist, zes machines was te hebben gedaan en drie droogkasten te hebben volgestoken, was mijn kot op het einde van de dag nog nooit zo proper, maar de geur allesbehalve weg. En nu nog steeds, na twee volle dagen van vollenbak verluchting, hangt er een vuile rookgeur (al zit hij ook gewoon al heel erg in mijn neus vermoed ik). Maar goed, vandaag bijna een volledige bus febrèze opgespoten, dus beetje bij beetje krijg ik die er wel uit :-). Ik mag niet klagen alleszins, het had slechter kunnen aflopen!
En zo maakt een mens hier ook nog eens wat mee. Anders geen spanders eigenlijk. Zoals gewoonlijk vrij veel cinemaatjes gezet (Millenium -de Amerikaanse versie-, een aanrader!), af en toe eens een cafehangingske, bib.bezoekjes en dus thesisschrijverij,... het leven van alledag quoi!
En nu is het uitkijken geblazen naar het bezoekje van ons zusterkenlief, ongetwijfeld nog enkele Deliriumuitspattingen, misschien een Ventoux-beklimmingske, wie weet een buddyticket meepikken hier en daar ( ;-) ) en zo vliegt de tijd ook weer voorbij!
Als aflsuiter nog een wensje:
Nonkel Lu en tante Mie, ik wens jullie een heeeel prettig 25 jarig huwelijksfestijn!! Dat de uitnodiging bewaarheid moge worden:). En dat er nog veel mogen volgen (dat ik mijn schade kan inhalen). Mes félécitations!
Veel liefs, mes chers,
Lies.
En als échte afsluiter dan toch nog enkele Londonpictures:
