Paniek sloeg toe, wanhoop was nabij. Tranen werden geplengd, steun werd gezocht in de armen van medelezers. Er werd zelfs al gezocht naar een alternatief, eventueel een abonnement op een nieuw tijdschrift, een krant, de plaatselijke boekhandel of de Fnac werd al eens sneller opgezocht. Maar net zoals een Belgische regering, heeft ook een blog soms veel tijd nodig. En koninklijk bemiddelaars. En bijna-verkiezingen. Om dan, als het ware uit het niets, na minder dan 540 dagen en minder baardafval dan Koen Fillet, te herrijzen. En pleine forme. Dat de tweetaligheid hoogtij mogen vieren. Dat de culturele grenzen een formaliteit mogen wezen. Dat de navelstaarderij moge plaatsmaken voor de ontdekking van de zuiderbuur. Of die nu op 100 km van je woont, of op 1000. Want ik ben voor kruisbestuiving.
Eind september schoot hier dus een nieuw Avignon-jaar uit de startblokken. Een literaire overdrijving voor een in praktijk iets minder blitse start, edoch niet minder boeiend of gezwind. In se veranderde er namelijk niet veel. Dezelfde univ, dezelfde stad, hetzelfde kot, dezelfde vrienden, dezelfde bars, dezelfde wijn, dezelfde kaas, dezelfde baguetten. En toch. Zoals het ook vaak voor wijn en kaas het geval is, een jaartje extra komt de smaak nog zo ten goede. Een kwestie van intensiteit. En zo gaat het blijkbaar ook met een tweede jaar in een vreemde stad. Je hebt je strepen verdiend , je plekje veroverd, respect ge-ownd (drietaligheid olé!). Je hebt er geleefd. En dat laat zijn sporen na. Altijd.
Dus, diezelfde klasgenoten blijken plots van het vakje "totale-onbekenden" tot dat van "voorzichtige vrienden" te zijn gepromoveerd. Er werd toegenaderd.
Net zoals diezelfde proffen je niet meer zien als "nog een buitenlandse studente die een buitenlandse ervaring nodig heeft om haar CV te vullen", maar als "Lies, één van de vier masterstudenten, en o ja, c'est rigolo, elle est Belge".
De kapitein en matroos van de navette zijn niet langer meer "die twee die hun job precies vreee graag doen", maar ex-collega's die je nog heel graag eens een bezoekje brengt en die je zo mogelijk nog liever zien komen.
En dan zijn er de vriendschappen van het eerste uur die geëvolueerd zijn tot vriendschappen voor het leven. En beyond. Vriendschappen die soms dankzij dalen tot pieken zijn uitgegroeid. En die op hoog niveau onderhouden worden.
En de vriendschappen die gewoon aan intensiteit gewonnen hebben door er te zijn, door te bestaan. Door aan tijd te winnen. Die tijd die steeds sneller lijkt te gaan. Want plots is er die baby, of dat nieuwe kot waardoor sommige vriendinnen namen als "mama" bijkrijgen en anderen die van "buurvrouw" verliezen.
En plots is het dan ook alweer december en staat het bezoekje der thuisland samen met de kerstman voor de deur. En is het uur der blogheid en terugblik aangebroken. Steek het op de sentimentele kerstliederen. Of op de algemene emosfeer die deze dagen met zich meebrengt. Feit is dat de vingers begonnen kriebelen en dan weet een mens hoe laat het is.
Half vier. 15u36 om precies te zijn. En still going. Nog niet veel uitgestoken vandaag. Buiten een Amerikaans ontbijt te hebben genoten in de nieuwe bagelbar die Avignon rijk is, onder de Provençaalse zon, na een heerlijke grasse mat . U ziet, de culinaire uitdagingen worden nog steeds met bijzonder veel graagte aangegaan, en de mentaliteit gaat nog steeds eerder in de richting van "schoonheidsslaapjes komen ook de psyche ten goede en de siësta is niet voor niets uitgevonden" dan van "time is money en de ochtendstond heeft goud in de mond".
En voor een keer is dat ook gepermitteerd. Vandaag ging namelijk het eerste blokloze weekend in. U moet weten, ik heb hier twee "blok's" gehad. Het univ.systeem zit hier namelijk net iets anders in elkaar.
Een lerarenopleiding zoals de onze is hier onbestaande, het métier doch even populair. Dus kiest u hier op het univ van bij het begin een parcours: Formation (= om dus leraar te worden) of Recherche. Kiest u dat eerste, dan volgt u in de master ook nog extra lessen aan een speciaal "lerareninstituut". En doet u in het tweede masterjaar een nationale test. Eerst een schriftelijk gedeelte, CAPES genaamd, dat in november in enkele Franse steden plaatsvindt. En heeft u dat met glans doorstaan, dan gaat u door naar de tweede en beslissende ronde, de schriftelijke proef, in Parijs.
Ik heb uiteraard niet dat leraarsparcours gekozen, maar toch hebben "wij van Recherche" (die dus met vier zijn, jawel) ook vakken samen met "die van Formation". Dus hadden ook wij al half november (net voor de CAPES) examen voor die vakken. Desalniettemin hadden wij ook nog andere vakken, enkel voor ons vier, die dus wel tot het einde van het semester liepen en waarvoor we dus vorige week examens hebben gemaakt. Allez, een vree gedoe voor een kort verhaal in feite. U kan het typisch Frans noemen. En/of er eens goed mee lachen.
En zo ging alles hier dit het eerste semester zijn gewone gangetje. Er werd dus naar de les gegaan, er werden taken en examens gemaakt. En daarnaast werden die bovenvermelde vriendschappen onderhouden. Op een gezapige, heel vermakelijke manier. Een concertje alhier. Aperootjes aldaar (En alhier. En aldaar. En alhier. En aldaar). Cinema Utopia werd een vaste waarde in de week en het weekend, ongeacht het uur of de aard der voorstelling. Ongeacht de voorstelling in het algemeen. Tot je tot de constatie komt dat de ober niet meer langskomt voor je bestelling maar je glas meteen voor je neus poot (o verwarring toen in onze bestelling "le petit rosé" plaatsmaakte voor "le petit rouge" bij het aanbreken der herfst) en je al eens van cinema moet veranderen bij gebrek aan ongeziene films in Utopia. En er was ook bezoek! Ons Katjen met haar patatjen. Een jolig vrolijke tijd waarvoor nogmaals heel erg bedankt. Want er zijn ook Belgische vriendschappen die voor het leven zijn. En die minder intens onderhouden worden, maar daarom niet aan belang inboeten. Integendeel.
En wat brengt de toekomst?
- Een nieuw jaar, zoveel is zeker.
- Een nog heerlijk lang tweede Avignonees semester, vol mémoire-misère (vrees ik) en pret en plezier(hoop ik).
- Goe weer, Provence-style.
- Af en toe ies wa minder weer, doorbreken der Provence-cliché.
- Bezoek! De schwester en de tantes und nunkels (viertaligheid).
- Twijfels, ongetwijfeld.
- verrassingen, eigen aan "de toekomst". Waarvan ik ooit zei dat het een "bruisende stilte" was. En ik zat er bal op. Toen al. (inderdaad, ik ben niet van plan "minder zelfvoldaan zijn" op te nemen in mijn lijstje van goeie voornemens voor het nieuwe jaar (de goede verstaander las hier echter "zelfrelativering"))
Et voila, ce sera tout. Voor nu dan. Volgende keer meer. Hopelijk. (Ziehier de eerste verrassing voor het nieuwe jaar: wordt er geblogd, wordt er niet geblogd? 2012 zal het uitwijzen)
Joyeux Noël! Et mes Meilleurs Voeux pour le Nouvel An! Dat het een jaar moge worden om duimen en vingers van af te likken. Met strikjes rond de cadeau's en de premiers. Een jaar vol leute, plezier, amusement en vrolijkheid. Une année pleine de bonheur quoi!
Gros bisous. Y un abrazo fuerte (vijftaligheid, yes!).
Lies.
En om af te sluiten nog enkele sfeerbeelden van het Katlijn-Jefrey-bezoek.
