Ha! Haha! Nu zijn jullie nieuwsgierig he?... Triste... A n'importe quelle heure... Hmmm... Wass ist loss in Avignon-city?! Sensatie, nieuwsgierigheid, wie weet zelfs een beetje bezorgdheid nemen de bovenhand in jullie hersenpan, niet?
Maar wees niet bevreesd, alles vergaat me hier nog steeds op en top, uitstekend, voor de wind (en tegen de wind), zou ik zelfs durven zeggen. Het zit alleen zo dat ik bij de keuze voor een nieuwe blogtitel een beetje moeite had: ik heb ondertussen al een lijstje fijne uitdrukkingen en woorden om u tegen te zeggen, maar er is er eentje waarbij ik altijd weer spontaan een kleine grinnik moet onderdrukken, ook de eerste keer toen ik ze las (in het boek "Quelqu'un d'autre" van Tonino Benaquista, voor de écht geïnteresseerden), maar die niet bepaald een positieve boodschap uitdraagt. Niet dat "gueule de bois" dat wel tracht te doen. Maar goed. "C'est triste à n'importe quelle heure", niet bepaald een vrolijkmaker.
Edoch één van mijn favoriete zinnetjes. Vraag me niet waarom. Omdat dat zinnetje eerder een glimlach bij me opwekt. Omdat het me zeer Frans aandoet. Emotioneel wezen, een beetje overdrijven. Ik zie er zo een Jacques Gamblin-achtige type bij aan de toog hangen. Beetje depri doen over zijn op de klippen gelopen relatie, de rode wijn binnen handbereik, sigaret tussen de vingers bengelend. Relatie op de klippen, leven op de klippen, "C'est triste à n'importe quelle heure" quoi (als ik het trouwens op dit moment even uit de losse pols zou moeten vertalen, zou het iets worden als "'t Is te triest voor woorden"). Beetje à la Hippolito in Amélie Poulain ("Ecrivain raté, destin raté. Comme j'aime ce mot, raté"). 't Komt van diep, maar je weet dat het allemaal een beetje gedramatiseerd is. Maar he, wat is het leven zonder af en toe eens een smakelijke, deugddoende overdrijving!
Ok, Avignon dus. En mijn leven hier. Wat ik al aankondigde in het vorige verslag, is twee weekends geleden dan toch bewaarheid geworden: de soirée flamande werd een feit en een succes zonder weerga (zoals ik al zei: wat is het leven zonder enige overdrijving). Benodigdheden voor deze bijzonder fijne avond:
- twee kilo "collier de boeuf",
- een smeltkroes aan Belgische bieren (hebjehem?),
- een vrije vrijdag (zo heb ik er persoonlijk wel meerdere),
- enkele hulplijnen, zijnde recept stoofvlees van de mama (en dus de meme), recept stoofvlees van Boris (het was hij die het via dat recept in zijn hoofd had gehaald om stoofvlees te maken) en niet te vergeten het "Plat Préféré-filmpje" van Jeroen Meus op de Canvas-site, aflevering ikweetniethoeveel getiteld "stoofvlees",
- een uitzonderlijk leuk Frans lief (niet vereist, maar wel zeer mooi meegenomen) met uitzonderlijk interessante en vooral zalige vrienden,
- een uitzonderlijk fijne buurvrouw,
- een self-made chocolademoussetaart (bodem van speculoos!)
- een 'afterparty' in een zeer aangename omgeving, Délirium Tzigane genaamd, hartje Avignon
- een gezamenlijke herinnering aan één van de fijne bezoeksters van oktober laatstleden, zij die ons de liefde voor Franky Vincent en het treintjesdansen in de straat bijbracht en de nood om die traditie vooral in ere te houden.
Na een voormiddagje boodschappen doen, een tourtje joggen om wat stoom af te laten, begon ik met behulp van een combinatie der hulpmiddelen aan de verwezenlijking van wat waarschijnlijk één van de gemakkelijkste recepten der Vlaamse keuken is: Stoofvlees maken.
Was op zich dus niets in zijn eigen, maar aangezien ik het nog nooit gemaakt had en het zogezegd mijn 'nationale keuken' moest vertegenwoordigen voor een groepje Fransozen (van wie het algemeen geweten is dat zij de verfijndste keuken hebben) dat ik nog maar net ken en bij wie ik dus vooral niet wou afgaan als een gieter, hing de spanning toch in de lucht. Tegen 18u, thuiskomst van Boris, stond de pot vlees al een eindje te 'mijoter'en, zag alles er goed uit (voor zover stoofvlees er goed uitziet), maar bleek dat ik er toch ruim veel peperkoek in had gepierd (jaja, ik weet dat je het eigenlijk met een boterham met mosterd dient te doen, maar ik vond het persoonlijk smakelijker klinken met peperkoek, en dat is ook een geldige variant, 'k heb het gecheckt!)... Gelukkig kreeg Boris de smaak toch nog op pijl door er íets mee te doen (ik vermoed door vooral veel zout toe te voegen, maar ik zat persoonlijk in bad, dus ik heb de finishing touch gemist) en waren we tegen 20u klaar om onze gasten te ontvangen.
De Belgische bieren konden iets minder bekoren (een half glas en ze grepen alweer naar de wijn), maar over het stoofvlees en de chocolademoussetaart waren de meningen unaniem: on s'est régalé, c'était très bien! Eén-duzendenzoveel voor de Belgen, ha! Na zoveel culinair (en alcocholisch) genot, kon een waar danspartijtje niet uitblijven en wat ondertussen echt al een kleine traditie is geworden, werd leutig verdergezet: iemand zet een knaller van een lied op (op youtube, Franky Vincent en zijn zizi bijvoorbeeld), een andere vind het een giller om al dansend een treintje te vormen en nog een andere trekt de hele bende wildemannen mee de trap af, de straat op, alwaar het feestje onder de ramen van Boris' appartement welig verder tiert. Na deze kleine intro, zakten we gezamenlijk af naar de Délirium Tzigane, alwaar het feestje nog tot in de vroegere uurtjes doorging. Een zeer geslaagde belgo-franse samenwerking, het moet gezegd.
Wie kan feesten, kan opstaan ook, dus de volgende ochtend trokken we tegen 11u onze sportoutfit aan en begonnen we aan een jog-toertje van 45 minuten, over zonovergoten veldwegen! Het was iets tegen de 20 graden, geen zuchtje wind, echt een lente-gevoel! Daarna een uitgebreid ontbijt (maar daar ging ik het dus niet meer over hebben), siestaatje doen en de namiddag eindigen met "Rien à déclarer". U weet wel, die film met Benoît Poelvoorde, de Belg die zijn baard liet staan om de nationale zaak te dienen, over het wegvallen van de vaste douane tussen België en Frankrijk bij de eenmaking van Europa. Een beetje een platte comedie, maar het had wel iets om er als Frans-Belgisch koppel naar te gaan kijken. Beetje lachen met elkaar, kan al eens deugd doen. Moet wel zeggen dat er duizend keer meer Belgenmoppen lijken te bestaan dan dat wij Fransenmoppen hebben. Maar goed, heel erg serieus kan je ons land dezer dagen ook niet meer nemen, we moeten daar eerlijk in zijn.
Na een zot weekendje volgde er een rustige week. Donderdagavond wel alweer een leuke 'diner-avond' gehad, deze keer enkel met een van de beste vrienden van Boris en diens lief. Was weer een zeer geslaagde en vooral heel erg gezellige avond die me nog maar eens een bevestigend gevoel gaf: jaaaa, het is hier dat ik wil zijn!
En zo bent u alweer een beetje meer op de hoogte van het reilen en zeilen hier in de Provence. Mijn excuses alweer voor het droge verslag, maar ik weet bij wijlen mijn fototoestel zelfs niet zijn, laat staan dat ik eraan denk om het standaard in mijn tas te hebben... Maar goed, ik laat de woorden hun werk doen, het beeld dat u het beste bevalt, is het juiste.
Bisous!
Lies.
