Over idylle en promile

Odette's huis, midden in het dorp.

Hoofdstraat...

Een van de vele pittoreske straatjes.

Zegt genoeg over de pittoreskheid van Chusclan me dunkt.

Kasteel aka landhuis in Chusclan.

La Cèze, rivier langs Chusclan.

Handig...

Poging tot het dorp op een foto krijgen, goed mislukt (let ook op de hekken, klaar om de feestgangers letterlijk in goede banen te leiden)

De scène van het Romeinse theater in Orange.

Odette op de tribune (duidelijk een klassiek balletiste).

Aandachtig wezen met de audioguide.

Hoihoi m'n blogpubliek,

Onder het motto "zondag blogdag" kruip ik nog maar eens in m'n multimediale pen om jullie het laatste nieuws mee te delen uit Avignon-city, vers van de pers!

Deze week is de sociale machine helemaal in gang geschoten. Alles begon op een maandag... Of nee, zzzzzzzzzzzzjoooooeeefrrrrtllllllrkeijkiefjk (=rewind), alles begon vorige week. Maar dat heb ik jullie al verteld, namelijk dat Odette voorstelde om samen naar Orange te gaan enzovoortenzoverder. Wel dat is doorgegaan, maar maandag diende zich onverwachts nog een nieuwe opportuniteit aan tot vriendjesmaken.

Maandag had ik nogal een baaldag: het regende, in de lessen heerste er maar een stil, saai sfeertje, ik snapte geen snars meer van mijn lessenrooster en of ik nu al dan niet de activité culturelle kon volgen (ik dacht dat ik me ingeschreven had, maar in het rooster stond dat het volzet was, en ik wist niet of ik er nu bijhoorde of niet), het water op mijn kot was een hele tijd onverwachts afgesloten (natuurlijk had ik dat pas door als ik mijn handen (geluk dat het niet m'n hele lijf was) al ingezeept had), de moed om te beginnen aan een van de dossiers die ik hier moet maken stond me een beetje in de schoenen, bon, ik begon me een beetje vragen te stellen over mijn verblijf hier.

Maar! 's Avonds besloot ik op Place Pie (dus voor mijn deur) een pastiske te drinken, in afwachting van water op kot en om mezelf een beetje op te peppen, daarna ging ik naar de MarchéPlus (ook op Place Pie) en toen ik terug op weg was naar mijn kot, werd ik aangesproken door een jonge heer. Hij vroeg me of ik Duitstalig was en zoja, of ik eventueel iets voor hem kon vertalen. Hij had Katlijn en mij namelijk horen babbelen op de bus enkele weken geleden en hij dacht dat we dus Duits praatten. Ondertussen had hij mij blijkbaar ook al enkele keren gespot op Place Pie, in de wasserette, en weet ik waar nog. Na een kort gesprekje vroeg hij of ik geen zin had om donderdagavond mee te gaan naar een optredentje hier in Avignon, maar dat aanbod moest ik dus afslaan (wat op zich, vond ik, wel heel interessant overkwam, alsof ik hier een heel druk sociaal leven heb:-)), maar vrijdag wou ik wel graag mee naar één of andere bar hier, waar ook af en toe kleine groepjes optreden. Dus, om een lang verhaal kort te maken, dankzij Boris, zijn uitstap-aanbod en de zekerheid van zijn telefoonnummer te hebben opgeslagen, werd een ietwat sombere dag, helemaal opgefleurd door een leuk en spannend vooruitzicht! Ik schaamde me dood (tov mezelf dan) dat ik dit avontuur ook nog maar 5min.in vraag had gesteld en had er weer enorm veel zin in.

Dinsdag ging uiteraard voorspoedig (zo gaat dat met dagen die na een baaldag volgen): de zon scheen, ik was wel degelijk ingeschreven voor de activité culturelle, ik kreeg een beetje een overzicht over de werken die ik hier moet maken,... 's Avonds ook weer een leuke dansles en de volgende dag zette zich in dezelfde voorspoedige trend verder.

Donderdag had ik dan om half1 afgesproken met Odette om eerst samen in de resto te eten. Daarna stapten we in haar auto en cruisten (of was het 'cruisden'?) we richting Orange. Ik zeg cruisen, want dat was het ook: ik genoot met volle teugen van het landschap, de zon, de Franse muziek die Odette had opgezet op mijn aanvraag, het vooruitzicht van een leuk uitstapje en het gezapige tempo van de Citroën (Franse auto, hoe kan het ook anders). Eenmaal in Orange bezochten we aan de hand van een audioguide (in het Nederlands! even een vreemde ervaring) het oude Romeinse theater (één van de drie best bewaarde Romeinse theaters in de wereld, voor de geïnteresseerden en voor zij die het nog niet wisten), wat ik enorm de moeite vond. Ons toegangsticket gaf ons ook recht op een bezoek aan het museum van Orange, waar we ook gretig gebruik van maakten, al had het museum op zich niet veel om het lijf.

Daarna ging het in de Citroën richting Chusclan, dorpje waar Odette met haar man Pierick woont. Chusclan bleek een zeer idyllisch Provençaals dorpje, waar alles in volle voorbereiding was van het komende feestweekend. De 'locals' sleepten tonnen aan, hingen vlagjes op, waren in opperbeste stemming en ook Odette's garage mocht eraan geloven. Aangezien ze echt in het centrum van het dorp wonen, werd hen vriendelijk verzocht om hun garage open te stellen voor een wijnkraampje. We maakten een tourtje door het dorpje, het was echt te mooi voor woorden eigenlijk: de avondzon op de gezandstraalde (of die indruk gaf het toch, kan ook zijn dat het gewoon de steen was) huizen, de omringende wijngaarden, de vlagjes, de rivier die langs het dorp lag en waar je perfect in kan zwemmen in de zomer, het kasteel vs landhuis van het dorp... Bovendien wonen er veel jonge gezinnen in het dorp, waardoor het toch niet helemaal doods of van de wereld is. Na het dorpsbezoek, nam ik een douche, aten we een stukje vijgentaart en wachten we op de komst van Pierick (die op 10min.met de fiets van het dorp werkt), die het avondmaal zou klaarmaken. Pierick bleek eveneens een heel vriendelijke jongeman, die echt heerlijk kon koken: hij toverde in een handomdraai een ovenschotel met courgettes, tomaten, kaas, uiteraard Provençaalse kruiden en nog veel meer (maar even geen idee meer) op tafel, vergezeld van een flesje heerlijke rode wijn.

Klein detail, dat voor mij toch even wennen was: Pierick en Odette zijn christelijk (en behoren dus eerder tot de minderheid in Frankrijk) en voor elke maaltijd ('s avonds, maar ook voor het ontbijt) hielden ze even een momentje om God te bedanken. Voor mijzelf eerder een ver van mijn bedshow en ik had ietwat een kerstmaal bij de meme-déjà-vu, maar vond het ook wel bewonderenswaardig dat twee zo jonge mensen (uiteindelijk is Odette even oud als mij) zo duidelijk voor elkaar hadden gekozen, dat niet vanzelfsprekend vonden en hun geloof en dank tov hun God nog elke dag even wouden bevestigen. Je zou het oubollig kunnen noemen (hangt uiteraard af van je visie tov Het geloof:-)), maar net zo goed respectvol. Er zijn veel gelovigen die met minder genoegen nemen, denk ik. Maar bon, deze religieuze uiteenzetting even geheel terzijde. 's Avonds keken we nog naar Big Fish (uiteraard gedubd) en erna was't bedje in.

Vrijdag bracht de Citroën ons veilig en wel terug naar de univ., alwaar we lessen volgden en weer een middagmaal nuttigden in de resto. Na de laatste les namen we afscheid en trok ik moe maar voldaan terug naar m'n kot. Daar deed ik een was bij gebrek aan onderbroeken, at ik iets en raapte ik al m'n moed bij elkaar om Boris een bericht te sturen of hij nog steeds die ene bar onveilig ging maken (hij had namelijk mijn nummer niet, dus de bal lag helemaal in mijn kamp:-)). Die stuurde direct enthousiast terug dat dat inderdaad nog steeds het geval was en dat ik vriendelijk werd uitgenodigd hen te vervoegen.

Met een klein hartje trok ik dan tegen 22u naar de "Delirium Tzigane" (ik moet zeggen, het was toch al één van de zotste sociale ondernemingen in mijn leven, even iets gaan drinken met iemand die ik van haar noch pluimen ken, wiens vrienden ik nog niet eens gezien had, laat staan dat ik er al met gesproken had). Maar dat kleine hartje bleek uiteindelijk totaal nergens voor nodig: Delirium Tzigane was een heerlijke bar, een beetje de Gentse Rococo-sfeer (voor de kenners:-)) en er trad een Balkanmuziekgroepje op. De sfeer had er iets weg van Dranouter (in mijn verbeelding dan, want ben nog nooit naar Dranouter geweest) meets CouleurCafé meets Amélie Poulain. Ze serveerden er een drankje "amour en cage" (vrij vertaald als "liefde in een glas"), very fransosisch en zegt genoeg mijns inziens. Het werd echt een heel leuke avond, in heel aangenaam gezelschap, want Boris en co bleken echt een bende ongeregeld, maar zeer vriendelijk en geïnteresseerd. Bovendien begon na het groepje één of andere peet accordeon te spelen midden in de zaal en uit het niets kwamen er nog wat andere muzikanten bijzitten en begonnen ze een beetje te improviseren, terwijl wat enthousiastelingen in de rondte begonnen te dansen. Idylle compleet dus.

Zaterdag deed ik een "grasse matinée" en tegen de middag zocht ik mijn favo stekje op Barthelasse op om er nog wat te genieten van de zon en wat te lezen voor 't univ. Tegen de avond werd ik alweer uitgenodigd bij Boris om er een theetje te komen drinken (en uiteindelijk ook te blijven eten), samen met zijn beste vriend en diens vriendin. Boris bleek zowat in het mooiste appartement van Avignon te wonen (vanbinnen dan) en het werd weer een supergezellige avond, vol gelach, gebabbel, gemuziekbeluister, ge-eet en gedronk. Klein uitweiding: Boris' moeder is van Portugese origine, maar woont op La Réunion, zijn vader is van Madagascar en hij heeft zelf al zowat overal gewoond (blijkt dat hij 34 is, terwijl hij er 24 uitziet! Maar wees gerust, zijn vrienden zijn maar 2 jaar ouder dan mij:-)). Dankzij zijn Reunionese (?) achtergrond is hij ook rum-expert en mochten we dus meermaals proeven van zijn heerlijke punchen. Dat is overigens ook één van de alcoholische stokpaardjes, hier in Avignon: overal serveren ze wel rum, al dan niet in zijn 'gearrangeerde versie'. Op zich geen typische Franse drank op het vasteland, doch graag gedronken in de DOM (Départements d'Outre Mer, ofte Guyane, Guadeloupe, La Réunion en Martinique, voor de leken), maar hoe het komt dat de invloed van die DOM nu juist hier op alcoholisch vlak goed te voelen is, geen idee. Bon, we moeten daar eerlijk in zijn, ik ben er niet rouwig om. Al blijven drankjes à la menthe à l'eau, grenadine à l'eau, pastis en uiteraard wijn in al zijn geuren en kleuren de absolute toppers.

En vandaag is het zondag, ben ik heel tevreden over mijn afgelopen week, kan ik zeggen dat ik toch al een paar Franse vrienden heb gemaakt, regent het, maar deze keer deert het me niet (reden temeer om me vanmiddag op te sluiten om wat te vertalen en te werken voor 't univ) en heb ik net een deugddoend toertje geploegd op Barthelasse, gevolgd door een nog deugddoendere douche.

Volgend weekend arriveert overigens m'n eerste bezoek (verondersteld Kat dat jouw verblijf hier nog niet echt als een bezoek kon gezien worden), bij deze Valérie: ik ben er klaar voor! En uiteraard alsook voor jullie, Hanne, Lien en Tim!

Voila, bij deze zijn jullie weer helemaal op de hoogte van m'n leventje hier. Hopelijk gaat het jullie in België ook nog steeds allemaal voor de wind en zijn de weergoden ook daar nog even goedgezind (hoe sluit een mens beter af, dan met een rijmpje uiteindelijk).

Ik denk aan jullie en ik mis jullie (hoe kan het ook anders).

Yours sincerely,

Lies.